| Bulmak, herşeyi bulabilmek; belki de hayatla savaşımız, bu savaşta kazanmakta var kaybetmek te.. Bütün tezatları kabul edebilmek, bir nebzede olsada hissetmek sevgiyi, hayallerle paylaşabilmek gerçekliklerde bulamadığımızdan çekmek kendini,bütün heyecanları elinin tersiyle itmek ne kadar acı. Mutlu olmak için ağlamak , sevilmek için savaşmak ya da tam tersine bize verilen rolü oynamak. Öyle ki zaten tiyatro sahnesi değilmi yaşantılarımız? Hergünümüzü rollerle oynamıyormuyuz? Ne kazanıyorsunuz diye soracak olursanız çok şey kaybediyoruz hayattan.Birbirine eklendikçe yıllar sevdiklerimizi,mutlulukları, gülmeleri en önemlisi de sevgileri kaybediyoruz.Hayatın ritmini çok duygusal bir şarkıda bulmak bazen de ona eşlik etmek .Ne kadar çok yaşıyoruz fakat ne kadar az yaşıyoruz..Her insanın gözlerinden belli olmuyormu yaşadıkları sanki.En çok ta beni çeken yönü nedir bilmiyorum gözlerin belki de sözlerden daha fazla şey anlatıyor olmasıdır.Herşeyi hırçınlığı , pişmanlığı,aşkı, çekingenliği,bütün gerçekliği gözlerin buğusunda görüyoruz her an.Çok ince bir çizgiyle ayakta hayatta durduğumuz herşey için o kadar çok şey yaşamak zor gelse de hayat göz açıp kapamamıza izin verdiği sürece güzellikleri görebilmek için gözlerimiz hiç kapanmasın istiyorum.Düşünüyorum , bütün pozitifiliklerimi topladığım bir an olsun negatifleri bir çizgide çekip attığım bir yerde olmak istiyorum.O kadar yükü böylece atmak, herkesi sevebilmek , hiç kimseye aldırmadan sana adım atan herşeyi bin adımla büyütmek hiç acıtmadan sevgiyle, işte bu aklımızdan geçip başaramadığımız ama başaracağımıza inandığımız işte bu nokta da ne kadar çakışıyoruz hayatla böyle olmak zorunda kalıyoruz her nedense... |
|