27.03.2009
Sonbahar gelmiş gibi yine dökülüyor bir bir yapraklar.. işte yine onsuz bir güne uyanıyorsun.. yüzüne hasret olduğun bir gün daha başlıyor yine.. niceleri ve niceleri, önceleri ve sonraları gibi bu günü de geçireceksin sevgisiz.. bir an düşünülmeden.. bir ah denmeden.. peşin sıra bakılmadan.. bir gün daha.. kimsesiz..
Bugün görmek istiyorsun onu. Belki son kez. Gözlerine bakmak istiyorsun. Sanırım son kez. Neden diye sormak istiyorsun. Neden bunları bana yaşatıyorsun? Daha önce yaşanılanlar yaşanacaklar yine işte. Hep aynı şeyler. Takınılmış bir maskeye karşılık başka bir maske.. buz gibi sözcükler.. veda kelimeleri. Ardındaki yağmur taneleri.
İnsanı yerin dibine sokan o ağır sözcükler. Adına veda denilemeyecek kadar, hiçbir şeyin gerçekten de önemi yokmuşçasına, insanı hayata küstüren, ama anlık şok etkisi yarattıktan sonra, geride her şeyi daha kolay bırakıp, gidişini ve unutuşunu kolaylaştıracak o kelimeler.. o an dünyaya geldiğine pişman oluyorsun, sadece ölmek istiyorsun ve bunu yapabilecek gücü bulduğun nadir anlardan biri oluyor bu zamanlar. Bir an önce oradan defolmak istiyorsun, gitmek istiyorsun, ama dizlerin tutmuyor, bağların çözülüyor, gidemiyorsun.. fakat yine de kalan son gurur kırıntılarınla güçlü görünmeye çalışıp yediğin onca cümleden sonra ayakta kalmaya çalışıyorsun tüm gücünle, olmuyor. Yer yarılsa diyorsun. Hemen, şimdi, şuan.. girsem en dibine.. bir daha asla çıkmasam.. suskun dinlerken karşındakini, aslında duymuyorsun. Kulakların tıkanıyor, ve bir süre sonra algıların zayıflıyor. Sadece sessizce anladığını belli etmeye çalışırcasına gözlerin yerde başını sallıyorsun. Onaylıyorsun onu. Haklısın diyorsun. Gözlerini yerden almadan. Bir kez baksan, bir kez kaldırsan başını gurur zerrelerinden zerre kalmayacak çünkü biliyorsun. Boynuna atlayıp, bırakma olmaz diyerek salya sümük ağlayacaksın. Ben böyle yaşayamam. Sen olmadan olmaz, yapamam diyeceksin. bu onu daha da çileden çıkartacak, biliyorsun. O yüzden kontrolü yine de elden bırakmamaya çalışarak gözlerini bir an olsun kaldırmıyorsun. en azından diyorsun, gittiğimde bir şeyler kalmalı ardımda. Benden iyice tiksinmemeli. Beni iyi hatırlamalı.. aslında hala bir gün pişman olup sana döneceğini sandığın için o son ihtimali bari tüketmek istemiyorsun. Bittimi diyorsun belli belirsiz kendinden çıktığına hayret ederek tiz bir sesle.. Aslında o anın bitmesini istiyorsun. Daha fazla dayanamayacağının farkında olarak. Ama ağzından kötü, kaba ne çıkarsa çıksın onun yanında sadece birkaç dakika daha fazla kalmayı umut ederek. Bitti diyor, umarsızca. Arkasını dönüyor, şimdi geldiğin gibi git.. yavaş adımlarla çıkıyorsun odadan. Halbuki buraya neler düşünerek gelmiştin. Biteceğini biliyordun da, hiç bitmeyecek gibi geliyordu. Fonda saçma sapan bir sürü aşk şarkısı.. o kadar yavaş ilerliyorsun ki, ardından geliverecekmiş hayır gitme deyiverecekmiş gibi. Ama kimse gelmiyor. Sokağın başına kadar hep umut ediyorsun. Ama köşeyi dönerken ardında ne bir sallanan el görüyorsun, ne de yaralı bir yüz. O son adıma kadar nasıl dayandığına şaşıyorsun. Köşeyi döndüğün an çöküveriyorsun kaldırıma. Dizlerini çekiyorsun göğsüne, küçük bir çocuk gibi hıçkıra hıçkıra ağlıyorsun. O kadar zor tutmuşsun ki kendini. Duymadığını ve o an için anlamadığını sandığın bütün cümleler işte tam da o an sıralanıveriyor zihnine. Tekrar, tekrar, tekrar.. hiç durmuyorlar.. ve her duyduğunda bi kez daha bi kez daha hayretler içerisine düşüyorsun. Sen böyle değildin ne oldu sana diyerek durmaksızın ağlıyorsun. Tepiniyorsun. Gelen geçen sana bakıyor ama hiçbir şey umrunda olmuyor.. Hepsini def ediyorsun başından. Birkaç ince ses yardıma ihtiyacın olup olmadığını soruyorlar sana, hepinizin canı cehenneme diyorsun. O bunu sana yapamazdı, herkes yapardı ama o yapmazdı. Erkekti, güçlüydü, yürekliydi, duyguluydu. Nereye gitmişti o adam, şimdi ne yapıyordu. Ah, Neden kendini bu kadar rezil etmiştin ki karşısında. Gitmemeliydin. Bildiği halde tüm bu olacakları gitmemeliydin işte. Belki de onun ağzından duymak istedin her şeyi. Belki de inanamadın kulaklarınla duymadan.
Biraz sakinleştikten sonra güç bela ince hıçkırıklarına devam ederek ayağa kalkıyorsun. Çantanı topluyorsun. Şimdi nereye gideceksin. Eve de gitmek istemiyorsun. Eve gidecek olursan kesin orda daha kötü olur, canına kıyarsın, bunu biliyorsun.. Kalabalığa karışmalısın, ama kafan en ufak bir sesi kaldıramıyor değil mi. Arkadaşlarından birine mi gitmeli? Bir omuz bularak ağlamalı mı? Seni saatlerce dinleyecek kim var ki. Kimseye gidemezsin. Ne yapacağına karar veremeden aslında buna çok da kafa yormadan düşünecek daha önemli şeylerin varmış gibi, amaçsızca yürümeye devam ediyorsun. Bir çay bahçesi görüyorsun sonra. Her tarafta sevgililer, el eleler, kol kolalar.. sarmaş dolaşlar, kalbin sıkışıyor bir an. Artık ağlayamıyorsun bile. Akacak yaşın kalmıyor çünkü. Çünkü saatlerdir ağlıyorsun. Bir masaya oturup bir çay söylüyorsun kendine. Sesin kısık. Bir sigara çıkarıp çantandan sonra bir tane daha, bir tane daha..içiyorsun.. doyamıyorsun içmeye. Peki şimdi nereye gideceksin. Aslında şimdi, şu anda, burada yok olmalısın. Yeryüzünden silinmelisin. O olmadan hayat nasıl yaşanır ki.
Çaresizlikten evinin yolunu tutuyorsun ve derhal birkaç uyku ilacı alıp kendini yatağa gömüyorsun. Onsuz bir sabaha uyanacaksın ilk kez. Günlerce uyuyorsun, sadece uyuyorsun. Uyandığında ise neredeyse 1 hafta geçmiş oluyor. Her şeyin rüya olduğunu düşünüyorsun. Tüm yaşadığın her şeyin. Hemen yüzünü yıkayıp, sevgilini aramalısın. Ona gördüğün rüyadan bahsedip gülücüklere boğmalısın. Telefonuna uzanıyorsun ama görüyorsun ki, telefonun yerinde sadece parçalar var. Telefon artık telefon değil. Gözünün önünden geçiyor her şey bir bir. O gün kaldırımda oturmuş ağlarken, ondan bir mesaj gelmişti de, telefonu sinirden yere vura vura parçalamıştın. Mesajda ise ‘üzgünüm böyle olmasını istemezdim. Aklım sende kaldı. Fazla üzme kendini olur mu’ diye saçma sapan bir şeyler yazıyordu. Daha fazlasını okuyamamıştın bile. Duvardaki resimleri, çerçevedeki fotoğrafları, aldığı hediyeleri, anıları hepsi bu odadalar işte. Odayı, bu evi tamamen yakmalısın bence. Kendini de atmalısın alevlerin içine. Ve işin kötüsü yanarken çekeceğin acıyı düşünerek daha da bir yapmak istiyorsun bunu. bu hissi onu tanımadan önce de birkaç kez yaşamıştın. Her defasında ölmek istemiştin de, ölememiştin. Nefret ediyorsun yine tümünden, miden bulanıyor, kusuyorsun. Artık hiçbir lanet olası erkeği hayatına sokmamaya bu kez yemin üstüne yemin ediyorsun. Artık yetiyor canına. Hayat sadece senin. Bir daha hiç kimsenin kendi hayatını mahvetmesine izin vermeyeceksin. Sözler veriyorsun kendine, antlar ediyorsun.
Fazla değil, sadece 5 ya da 6 ay geçiyor. Ayrılık acısını üstünden atıyor, onun olmayışına kendini alıştırıyorsun işte. Onsuz hayat daha bir güzel hale geliyor hatta. Zaman zaman aklına geliyor, o anlarda dalıp gidiyor sonra kendini topluyorsun. Artık çok ama çok güçlü hissediyorsun. Tüm o yaşanılanlar rüya gibi gelip geçiyor işte. hiçbir şey hatırlamıyorsun bile. Sadece ara sıra aklına geldiğinde vücudunu bir sıcaklık kaplıyor ve birkaç dakika susuyorsun. Fakat o kadar da olmalı değil mi..
Sonra bir gün, günün herhangi bir saatinde, yolda yürürken, üzerine dikilmiş bir çift göz hissediyorsun. Çevirip başını gözünün ucuyla bakıyorsun. Hiç tanımadığın bir yüz görüyorsun. Hayranlık dolu bakışlarla seni izlediğini fark ediyorsun. Yanakların kızarıyor, bu kez başını daha bir dik tutuyorsun, sonra dönüp hafif bir tebessüm ediyorsun. İşte her şey yeniden böyle başlıyor...
|
|
Site Menü
Amatör Yazarlar, löşe yazarı olan Meliha DOĞU 'nun 2. kitabı, raflarda yerini aldı.
'İmkansız(!) Periler...' kitabından elde edilecek gelirle Artvinli kızlar okutulacak.
Elinizden bırakamayacaksınız!
Yazar Nezih Tavlaş'ın fotoğraf sanatçısı Ara Güler'in hayatını anlattığı''Foto Muhabiri'' adlı kitap yayımlandı.
