| size kim zarar verir sevdiklerinizden başka,onları öyle severizki taparcasına ,onları öyle severizki kendimizi unutmuşcasına,onlar kim dersek kendimize, onlar bizim önce atalarımız,anne,babamız sonra eşimiz, kocamız,hanımımız sevdiğimiz,daha sonra çocuklarımız hep birbirimize yakın olduklarımız.onları öyle severizki kendimizi unutmuşcasına dünya bize nimetlerini sunarken biz onlara veririz onlarsa başkasına,gece uykularımızı onlar için böleriz eşimize çocuklarımıza hastalarımıza onlar ne yaparlar peki bizim yaptıklarımızı normal diyerek dahasını isterler anormalca.dur demeyiz isteklere ve hep dahasını verir candan, bedenden, ömürden, kısmetten nefesten, zamandan ve daha derler bilmeden acımadan.kalmaz artık vereceğin birşey dur dersin yavaşca yok kalmadı.eşin,atan,çocukların şok olurlar nasıl diye ne teşekkür ederler nede gülümserler, sadece veren yok diye ağlayarak toprak atarlar üzerine. |
|