 Kayıtlı Kullanıcı Girişi |
|
|
Reklam |
|
Haberler |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
Ölmeyişlerim okunuyor. |
|
 |
Baþlýk |
: |
Ölmeyişlerim |
| Kategori |
: |
Hikaye |
| Ekleyen |
: |
tapsırma |
| Eklenme Tarihi |
: |
24.01.2009 |
| Okunma Sayýsý |
: |
332 |
|
|
|
Yazý Ýçeriði |
Ellerim sonumu getirecek bıçağı taşırken korkuyla titriyor ve gözümden akan bir damla yaş tüm dünyaya haykırıyor ; elveda … Neye elveda diyor ki bu yaşlar? Sana mı?Hayır sen hiç benim olmadın ki sana veda edeyim.Yoksa bu elveda hayata mı?Hiç yaşamadım ki ben son bulsun hayatım.Her kırılan umudum ve çektiğim acıyla dünyadaki cehenneme doğru yolculuğum işte bitecek olan bu!Bıçağı yavaşça kalbime doğru doğrultuyorum ama saplıyamıyorum kalbimde olan tek şey sensin ve sana zarar veremem.Bu sefer boynuma doğru kaldırıyorum bıçağı ama yine yapamıyorum.Tek parça olarak yok olmak istiyorum kendimi parçalamak acımasız geliyor.Yavaş yavaş cesaretim kırılıyor…Yavaş yavaş işte ben böyle ölmeliyim.Çektiğim acılar gibi yavaş yavaş yok edicem dünyada ki varlığımı.Kolumdaki damara sertçe saplıyorum bıçağı ve yavaş yavaş kanım damlıyor tertemiz halıma. O an bu halıyı görünce annemin suratının alacağı hale gülümsüyorum.Hala hayalperestim yani ben intihar edince bile dünyanın değişmeyeceğine ve halının temizliğinin en önemli şey olduğuna inanmak istiyorum.Dilerim bana yaşatılan acılardan kaçarken bende başkalarına acı çektirmem.Başım dönüyor ve masama tutunuyorum elime yarım kalan kitabım değiyor ve daha neleri yarım bıraktığımı düşünüyorum.En azından bu kitabın yarım kalmaması için açıyorum kitabı ama sanki harfler kelimeler dans ediyor okuyamıyorum.Yavaşça çeviriyorum sayfaları ve bu aşk hikayesini okurken aklıma sen geldikçe ağladığımın kanıtı kabarıklıkları görünce anlıyorum;Ben hiçbir şeyi yarım bırakmadım acımın en sert olduğu yerde kaçtım sadece.Bir ürperti duyuyorum ve titriyorum.Tek titreyen ben değilim telefonumda titriyor zorlanarak da olsa açıyorum.Ama kimin aradığını göremiyorum biri bir şeyler diyor duyamıyorum.Sona geldim artık sanırım.Son kez dağınık odamı görmek için bedenimi zorluyorum ve sesini duyuyorum;
-Duygularını çok incittim n’olur beni affet diyorsun.
Cevap vermek seni teselli etmek istiyorum ama yapamıyorum çıkmıyor sesim. Sonunda bir kelime fısıldıyor dudaklarım sana ve hayata; elveda....Duydun mu bilmiyorum.
Bir an boşluğa düşüyorum ve acım diniyor sonrası hiçlik...Ölüm bu mu? O zaman ölüm yaşadığım en güzel şey.Gözlerimi açmak istiyorum ve o an merak ediyorum:” Ölüler görür mü?”Açamıyorum gözlerimi ama üzülmüyorum bir şey duymuştum çok büyük acılar insanı kör edebilirmiş sana sadece büyük acılar veren dünyayı görmek istemezmişsin.Uzun bir uykuya dalıyorum ve bu uykuda hayatta ki kabuslarımın olmamasını istiyorum.Hayat bana istediklerimi vermemişken ölümden ne isteyebilirim ki!Korkuyorum aslında bir yalanı mı öğrettiler bana yıllarca?Hiçbir şey yaşlılardan, ailemden ve din derslerinden öğrendiğim gibi değil miydi?Ne geçilecek bir köprü var ortada ne de sorgu melekleri.Aslında bir sorgu meleği beni sorgulasın istiyorum.Tek hatam seni sevmek ve senin hakkında konuşup cezamı çekmek istiyorum.Aptallığımı görsünler beni ölmeye bile laik görmeyip yok etsinler ve sonunda benliğime işlemiş aşkından arınmak istiyorum.Sesler duymaya başlıyorum.Yavaş ve ürkek sesler…Göz kapaklarım bana inat açılmaya çalışıyor."N’olur Tanrım n’olur beni hayat denen o iğrenç yere gönderme cehenneminde bile daha mutlu olurum nolur” diye yalvarıyorum ama bir işe yaramıyor ve bulanıkta olsa görmeye ve nefes almaya başlıyorum.Yavaş yavaş netleşiyor görüntü ve en büyük kabusum merakla bakıyor bana; masmavi gözlerin. Alnın biraz kırışmış ve daima canlı olan yüzün beyazlamış.Beni deli eden kumral saçların elini sürekli arasından geçirdiğinden dağılmış .Gözlerimiz buluşuyor ve o inci dişlerinle aklımı alacak bir gülümseme yolluyorsun bana.Gözlerimi kaçırıyorum ve etrafa bakıyorum.Annem kızıl saçları dağılmış gözlerinde bu yaramazlığımın cezasını beni iyileştirdikten sonra vereceğini belirten bir ifadeyle bana bakıyor.Derin bir nefes alıp mecburen hayatla savaşmaya başlıyorum.
-İyi uyudum diyorum gülmeye çalışarak.
Annem bir an kızacak gibi oluyor ama vazgeçip cevaplıyor;
-Deli kız!Canın bir şey istiyor mu?
Ürkekçe bana bakıyorsun ve konuşmak istediğini anlıyorum.Sana acı vermemek için;
-Anne biraz Canla konuşmalıyım diyorum.Annem çabucak odadan çıkıyor.
Çok korkutucu bir sessizlik kaplıyor bu soğuk hastane odasını ve en sonunda ürkekçe soruyorsun;
-Nasıl hissediyorsun?
-İyi
Konuşamıyorsun bir süre sende mi acı çekiyorsun?Bir süre sonra ürkekçe konuşmaya başlıyorsun;
-Şey özür dilerim.Dünyanın en büyük özrünü dilemeliyim hatam
Bir an başını eğiyorsun ve “Çok büyük” diyorsun sonra gülümsemeye çalışarak “Ama senle uzun zamanımız var birlikte telafi edebiliriz” diye ekliyorsun ve verecek cevap bulamıyorum.Ölmeyi bile başaramamışken en tehlikeli kişiye,sana,kalbimi açabilir miyim ki?!
-Çok şey yaşadık ama bitti.Ben artık yeni bir hayata başladım ve seni yanımda isteyip istemediğimi bilmiyorum ama şu an bana uzanan elini tutamam anla beni!
Hüzünle çıkıyorsun ve gidişinle akmaya başlıyor gözyaşlarım artık kontrolden çıkıyorum.Kafamı yastığa gömüp doyasıya ağlıyorum ve zaman kavramını yitiriyorum.Bir an karşımda bana endişeyle göz atıp çıkan doktoru görüp ağlamayı bırakıyorum..Annem de gelmiyor yanıma bense kımıldayamıyorum.Odayı yine bir sessizlik kaplıyor.Gidişin,ölmeye çalışmam,çektiğim çileler,ağladığım geceler hepsi sessizdi.Ölmeme izin verilmemiş ve bu dünyaya sürgüne gönderilmiş olabilirim ama bu sürgün ve sessizlik devam edemez.Bağırarak şarkı söylüyorum boğazım yorulunca yine başlıyor sessizlik ve gözlerimden usul usul yaşlar akıyor sonra kahkahalarım patlıyor birbiri ardına.Deliriyorum bunu hissedebiliyorum…. |
|
|
|
Ölmeyişlerim Yazýsýna Yapýlan Yorumlar |
|
Bu Yazýya Henüz Yorum Yapýlmamýþ Veya Makale Sahibi Tarafýndan Yorum Onayý Bekleniyor. |
|
|
|
Ölmeyişlerim Makalesine Sizde Yorum Yapmak Ýstermisiniz? |
|
|
|
Amatör Yazarlar, löşe yazarı olan Meliha DOĞU 'nun 2. kitabı, raflarda yerini aldı.
'İmkansız(!) Periler...' kitabından elde edilecek gelirle Artvinli kızlar okutulacak.
Elinizden bırakamayacaksınız!
Yazar Nezih Tavlaş'ın fotoğraf sanatçısı Ara Güler'in hayatını anlattığı''Foto Muhabiri'' adlı kitap yayımlandı.
