Ben nedeyim size insan oğlu?
Siz tapmadınız mı?Putlara, güneşe ve hatta hayvanlara bile...
Ben güneşin var oluşundan mutluluk duyarken, sadece huzur bulurken,
Siz inanmadınız mı?İnançlarınıza bağlamadınız mı?
Geceleri yalnız kalmayı istedim.
Sadece tek başıma sessiz ve yalnız.
Siz değil miydiniz?
Gecelere pusu atan.Gecenin huzrunun içine ölümü sıkıştıran.
Şimdi söyle bana insan oğlu...
Ben nedeyim size?
Bir deniz kenarında oturdum.
ÇIkmaz günlerimde.
Saatlerce bekledim.
Öylesine izledim ufuğu, dalgaların kıyıya vuruşunu.
Ama siz değilmiydiniz?Denizleri kullanan.
Denizin sonsuz mavisinde ölümü, nefreti, kini ve ihaneti haykıran.
İstediğim, bir satır yazmaktı.
Umudu anlatmaktı...
Hasreti,sevgiyi,özgürlüğü yazmaktı satırlarıma.
Ama söyle bana İnsan oğlu.
Satırlarıma kanı, kurşunu sokan sizler değil miydiniz?
Bana bak insan oğlu!
Bana bak, beni dinle!
Şimdi bir kafede oturuyorum...
Sizlere olan umutsuzluğumu sayfalara karalıyorum.
Belki bir bahçedir kafemin adı...
Belkide bir sığınak...
Ama size olan yalnızlığımı yazıyorum...
Şiirimi kurmaya çalıştığım mısralarımda.
İnsan oğlu şimdi söyle bana
Ben nedeyim ben size?
Birlikte oturdunuz sofralara,
Aynı tastan yemek yediniz,
Aynı bardaktan su içtiniz,
Aynı ortamda nefes alıp, aynı koltukta sohbet ettiniz.
Anllattınız birbirinize dertlerinizi,
Bunun adına da dostluk dediniz...
Sonra kalktınız ve gittiniz,
Gittiniz...
Biriniz duvarlara yazı yazdı,
Diğeriniz ise arkasından sildi, başta birşey yazdı...
Sonra köşe başında karşılaştınız.
Kurşunladınız, kurşunlandınız...
Öldünüz, öldürdünüz...
Bir kinle, nefretle, kışkırtıcı bir rüzgarın etkisi oldunuz.
Şimdi söyleyin bana;
Ben nedeyim size?
Bir bardağa doldurdularım çayımı,
Önümde de var bir kül tablası, üstünde sigara dumanı,
Dediler bir çayı iç, birde sigarayı...
Birisin de huzur bulursun, diğerinde ise rahatlık...
Peki insan oğlu birisi söylesin bana;
"Barış, adalet, birlikte dostça yaşayan insanları nerde bulurum?"
Aynı tastan yemek yiyen,
Aynı bardaktan su içen,
Aynı yerde sohbet eden, aynı koltukta oturan,
Sonra da kalkıp giden
Ama dostlukları devam eden
Ölmeyen, öldürmeyen,
Kurşunlamayan,kurşunlanmayan,
Ne inançlarının esiri, nede amaçlarının tutsağı kalmayan...
İnsan olmayı, insan gibi yaşamayı bilen o insanları ben nerede bulurum?
Şimdi satırlarında aradıklarını,
Mısralarında yanıldıklarını,
Ve anlamadığı insanları, anlamak yerine uzak kalmanın ayrıcalığını yazıyor ASPAWA satırlarında
Şimdi söyleyin bana bu satırları bana yazdıran insan oğlu;
Ben size nedeyim?
Aspawa
|
|
Site Menü
Amatör Yazarlar, löşe yazarı olan Meliha DOĞU 'nun 2. kitabı, raflarda yerini aldı.
'İmkansız(!) Periler...' kitabından elde edilecek gelirle Artvinli kızlar okutulacak.
Elinizden bırakamayacaksınız!
Yazar Nezih Tavlaş'ın fotoğraf sanatçısı Ara Güler'in hayatını anlattığı''Foto Muhabiri'' adlı kitap yayımlandı.
