Karanlık sokağıma zorla lambalar vuruyor.Ne içimdeki ıssızlığa,ne de sessizliğe çare oluyor.Unutulmaya yüz tutmuş değerler ve bir parça hasretle devam ediyor nice yolculuklar.Can sıkıntıları köprüaltı hayatlara meze oluyor.Sokağıma düşen kar taneleri üşütüyor benliğimdeki kimsesizliği.Ve ben yine sessiz çığlıklarımla susuyorum.
Bazen diyorum;belki saatler mutluluğu gösterir,ebedi yanlızlık sandığım hislerimi köreltir.
Evet ben yine susuyorum...Kalemim anlatıyor,ışıkların aydınlatamadığı karanlığımı.Karmakarışık kalbim aklımın iplerini koparırken,çığlık atan benliğim dayanamıyor;kanıyor,içten içe ağlıyor.Ama biliyorum kaybeden ben değilim,umudum her seferinde yeniden doğan bebek.Ellerimle büyütüyorum,ölmesin diye titriyorum üzerine.
Evet bitap kalbim,yorgun bedenim,daha dinginim belki biraz daha sakin;ama işte buradayım.Ne olursa olsun payıma düşendir yaşadıklarım.Ve tecrübe sandıklarım beni ben yapanlar,sussamda sakin olsamda,çırpınsada varlığım inadına yaşamak,umutla... |
|