Kayıtlı Kullanıcı Girişi |
|
Reklam |
Haberler |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
Rüyasen. okunuyor. |
|
 |
Baþlýk |
: |
Rüyasen. |
| Kategori |
: |
Kişisel |
| Ekleyen |
: |
a.bige |
| Eklenme Tarihi |
: |
16.09.2011 |
| Okunma Sayýsý |
: |
192 |
|
|
|
Yazý Ýçeriði |
Karanlık çökmüş yine ve ben huzursuz olduğum uykuların birinden uyandım şimdi. Gözyaşlarımın yüzümü ıslatmasına izin verdim bu gecelikte. Ellerimle silmeye çalışmıyorum da, senin işin o. Karşımdasın ama yanıma oturmaya yüzün yok. Sandalye çekip karşıma geçtin. Gözlerin parlıyor. Senin de gözyaşların kafesin kapısın açılmasını bekleyen bir kuş kadar ısrarcı bakıyorum. Buraya hep böyle zamanlarda geliyorsun, ben ağlarken senin için… Ama ben yardımcı olamam sana. Ben ağlarım, ağlatırım. Hiç ağlayan birini durdurmadım ben şu zamana kadar. Sana da yapamam; sen bana yapmış olsan da, sen beni ağlamaktan kurtarmış olsan da bazen, ama ben yapamam. Dedim ya ben böyleyim. Kendime yetiyorum demek değil sadece bu dediğim. Ağlayan insanlara dokunamıyorum ben hepsi bu.
Hani, sen sil diye dokunmuyorum dedim ya yok aslında öyle bir şey. Sen zaten yapmadın ki öyle bir şey hiçbir zaman. Sen ellerini yüzüme dokundurmadın, ellerimi tutmadın ki sen hiç. Sen hiç gelmedin biliyor musun? Ben seni çağırdım hep aklıma ama sen hiç gelmedin. Yine yoksun, yine ellerimi tutmuyorsun ve ben yine elimin tersiyle siliyorum gözyaşlarımı senin yerine.
Sandalye hala masanın yanında boş ve cansız duruyor işte. Ben yine rüyama çağırmışım aslında seni. İşin var mıydı ? Tamam tamam, ben de zaten tam uyanacaktım.
|
|
|
 |
Rüyasen. Yazýsýna Yapýlan Yorumlar |
|
Bu Yazýya Henüz Yorum Yapýlmamýþ Veya Makale Sahibi Tarafýndan Yorum Onayý Bekleniyor. |
|
|
 |
Rüyasen. Makalesine Sizde Yorum Yapmak Ýstermisiniz? |
|
|
|