'Veda'ların canı cehenneme. Sevmiyorum veda etmeyi. Aslında sevmiyorum da değil daha çok -hatta en çok- korkuyorum. Karabasan gibi vedalar,nefes alamıyorum. Sanki kollarım,bacaklarım,kafam hepsi bir bir koparılıyormuş gibi hissediyorum birine veda ederken. Çocukluğumda çok uğurlandım belki de ondan bu vazgeçemeyişlerim. Neden veda ederiz ya da edilmek zorunda bırakılırız ki ? İnsan sevdikleriyle yaşamalı değil mi ? İşte her şey istediğimz gibi olmuyor ya,buna kanıt. Sonra veda bitiyor beklemek başlıyor. Ama gidenin bir daha geri geleceğini bilmek de yetmeli bazen. Tabi geri dönecekse eğer. ya gelmezse... Heh işte o zaman yandık. Her giden dönmez elbet ama madem ki vedalaşıyoruz bu bi ayrılık değil sadece... Sadece.. ne bileyim işte öyle bir şey. Adını koyamıyorum,yapamıyorum. Kimse benimle vedalaşmasın,ben de vedalaşmam. İnsanoğlu işte... Her şeyden kaçtığı gibi bundan da kaçıyor zamanı gelince. |