| Yalnızlık... Bazen bir tercih meselesi , bazense alışılagelmiş bir mecburiyettir yalnızlığımız... Kimi zaman huzur verir , kim zamansa bunaltır, ağır gelir... Ki zaten çoğu yalnızlıklar da böyledir... Konuşucak kimsen, beklediğin bir telefonun, sabah uykudan kaldıranın, kaybetmekten korktuğun ya da uğruna varını yoğunu feda edebileceğin birisi yoktur... Bir dost belki, bir kardeş. Belki de bir sevgili, bir eş... Sıcak bir aile yuvası belki de bir anne, bir baba... Eğer yalnızsan birisi olsun istersin mutlaka; üzüntülerini anlayan, mutluluğunu da acını da paylaşan birisi. Karanlıklarda kaybolurken elinden tutup kurtaranın , mutluluktan bulutların üzerinde uçuyorken elinden tutup eşlik edenin...Dünya da var olduğun için mutlu olan, varlığına anlam kılan birisi. Onun varlığıyla dünyaya tutunduğun, onsuzluğu aklından bile geçirmediğin birisi... Lafı uzatmaya ne gerek? Yalnızsan anlarsın beni, bilirsin halimi... Yalnız değilsen umurunda bile olmaz yalnızlar da, yalnızlık da... |
|