Kayıtlı Kullanıcı Girişi |
|
Reklam |
Haberler |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
ayrılığın kısa betimlemesi okunuyor. |
|
 |
Baþlýk |
: |
ayrılığın kısa betimlemesi |
| Kategori |
: |
Hikaye |
| Ekleyen |
: |
_ygt_ |
| Eklenme Tarihi |
: |
25.04.2011 |
| Okunma Sayýsý |
: |
275 |
|
|
|
Yazý Ýçeriði |
ayak parmaklarının arasındaki soğuk ve ıslak kumun teninde yarattığı serin esintiyi yakalamaya çalışıyordu.bu serinliğin,batmakta olan güneşin göz kapaklarında yarattığı kırmızı sıcaklıkla olan tezatlığının lezzeti dilinin altında hissedebileceği kadar somutlaşmıştı bedeninde.her gün onun için doğan güneş ve sahile vuran dalgalar en iyi şekilde hizmet ediyorlardı o gün.hiçbirşey yapmıyordu bundan başka çünkü konuşulması gereken herşey konuşulmuş,yapılması gereken anlamlı derin ve uzun bakışmalar da yapılmıştı.iki üç metre kadar gerisinde sahilin kumlarının ortasındaki geniş kayanın üzerinde oturan genç kız artık gitmesi gerektiğini söyledi.bunun her zamanki gidişlerden olmadığını ikisi de çok iyi biliyordu.bu birdahaki buluşmaya kadarki özlemi kabartmaktan başka amacı olmayan gidişlerden değildi.yerinden kalkan kız herhangi bir onay beklemeden titreyen,yavaş adımlarla uzaklaşmaya başlamıştı bile.delikanlı gözlerini hafifçe araladığında hala aşık olduğu kızın ondan uzaklaşışını izledi şaşkın ve nemli gözlerle.her adımında dalgalanan saçları içindeki son umut kırıntılarını da süpürdü.gözden kayboluncaya kadar izledi arkasından.sonunda başını yukarı kaldırıp gözlerini kapadı ve tekrar ona huzur veren zıtlık duygusunu hissetmeye çalıştı.ancak artık güneş etkisini kaybetmişti.hissedebildiği şey soğuktu.soğuktan daha derinde de çaresizliği hissetti.zamanın sarıp iyileştirebileceği yeni bir yara açılmıştı kalbinde.içinde duygusal bir savaş yaşayacağı iyileşme dönemine girmişti artık.
neden herzaman acısını bile bile katlanmayı göze alıyordu buna?neden her bitişte kendine verdiği sözü yalnızca bir sonraki bitişte hatırlayabiliyordu? derin bir ah çekti ayaklarını ıslak kumdan ve sudan yavaşça çıkardı.ayağına batması gereken taşlar batmıyor ıslak ayaklarını üşütmesi gereken rüzgar üşütmüyordu.genç kızın kalktığı kayanın üzerine oturdu yavaşça ve iyice etkisini kaybetmiş olan güneşe dikti gözlerini.yeniden birşeyler hissedebilmesi için
yeni bir güneş doğması gerekiyordu hayatına.aşk yavaşça batarken dağların arkasından başka yerlerdeki insanların yüzlerini güldürüyordu şüphesiz ve bir karanlık çöktü ruhuna.. |
|
|
 |
ayrılığın kısa betimlemesi Yazýsýna Yapýlan Yorumlar |
|
Bu Yazýya Henüz Yorum Yapýlmamýþ Veya Makale Sahibi Tarafýndan Yorum Onayý Bekleniyor. |
|
|
 |
ayrılığın kısa betimlemesi Makalesine Sizde Yorum Yapmak Ýstermisiniz? |
|
|
|