 Kayıtlı Kullanıcı Girişi |
|
|
Reklam |
|
Haberler |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
DELİRME NOKTALARI TANITIM ve 1.BÖLÜM okunuyor. |
|
 |
Baþlýk |
: |
DELİRME NOKTALARI TANITIM ve 1.BÖLÜM |
| Kategori |
: |
Hikaye |
| Ekleyen |
: |
...ELF... |
| Eklenme Tarihi |
: |
09.04.2011 |
| Okunma Sayýsý |
: |
285 |
|
|
|
Yazý Ýçeriði |
Anormal şeylere ya da psişik yeteneklere inanır mısın? Tahmin ediyorum ki inanmazdınız. Nasıl bildim ama değil mi? Şaşırdınız ama bunu herkes bilebilir. Bu konuda yetenekli olduğum pek söylenemez. Bunları okuduktan sonra benim deli olduğumu düşüneceksiniz. Ama ben değilim buna tabi ki inanmazsınız.
Her zaman normal saydım kendimi ama kabullenmeliyim ki bu gerçekten çok zor oluyor. Babam ve annem her zaman benden bir şey sakladığı ortadaydı ama ben bunu ne olduğunu bulamıyordum. Sonunda ikisini kaybettikten iki yıl sonra öğrenmiştim. Aniden her şey ortaya çıkınca bütün şiddetiyle deli olduğumdan şüphelenmiştim. O gün neler bana neler olduğunu anlamadığım için okula bile gitmemiştim. Uyandığımdan beri çok tuhaf şeyler oluyordu. Kulağıma ev sessiz olsa bile öyle çok ses duymaya başlamıştım ki başım çatlarcasına ağrımaya bile başlamıştı. Gözlerim toz zerreciklerini bile çok net görüyordu. Sabahtan beri başka ne tuhaflıklar olabilir ki hayatımda düşünemiyordum. Nasıl olurda uyandığımda böyle şeyler olduğunu anlamıyordum. Öğlen olmuştu bile ve ben yerimden kıpırdayamıyordum. Kalp atışlarımı dinliyordum, bu olanlardan sonra korkudan hızlı atıyordu. Kapıma yaklaşan ayak seslerini duydum birden ve kapımı çalındığını. Ayağı kalkıp kapıya ilerledim. Kapıda kargocu bir kutu ile durmuştu.
“Isabel Afromen siz misiniz?” Dedi kibar bir sesle.
“Ev-et.” Diye kekelemiştim panikle. Adamın kalbi sakin atıyordu, bunu duyabiliyordum.
“Size bir paket var bayan. “ Dedi yine aynı ses tonunda. Bana ne paketi gelebilir ki anlamamıştım.
“Şurayı imzalamanız gerekiyor bayan.” Dedi bir kağıdı bana uzatarak. İmzaladıktan sonra ayakkabı kutusu gibi olan paketi uzattı. Teşekkür ettim ve kapıyı kapattım.
Bana kim ne gönderebilir ki? Kimden geldiğine baktığımda paket elimden düştü. Donup kalmıştım o zaman. Nasıl olur da böyle bir şey olur. Paket babamdan geliyordu. Ne kadar süre öyle kaldığımı hatırlamıyorum ama hava kararmıştı. Kendimi toparlamaya çalışarak paketi yerden alıp masaya koydum. Bende banyoya gidip duş alırsam daha iyi hissedecektim, kendimi daha iyi toparlayacaktım. Artık hayatım normal olmayacaktı bunu anlamıştım. Banyodan çıktığımda kendime biraz daha iyi hissediyordum. Sesleri susturmak için kulağıma pamuk koydum. Şimdi daha iyiydi normal şeyleri duyuyordum, evimin sessizliğiyle kalmıştım. Müzik çalara sakin bir müzik koydum. Bunu pamuk bile olsa kulağımda duyabiliyordum. Akşamdan beri bir şey yemediğimi fark ederek kendime tavuk kızarttım. Ocakta kızarırken tavuk kilere giderek kırmızı şaraplardan birini aldım. Bugün beni mayhoş aştıracak bir şeyler içsem daha iyi olacaktı.
Yemeğimi mutfakta yedikten sonra mutfağı toparlayıp sesleri ve iyi görüşümü umursamamaya çalıştım. Ama olmuyordu öyle net görüyordum ki her şeyi hala anlamamıştım. Salona girmemeye çalışarak odama çıktım (masanın üstünde ki paketi bir daha görüp şok geçirmemek için aslında.) Odama çıkıp kulağıma yeniden pamuk tıktım. Hala sesler duyuyordum ama normal bir insanın duyması gereken seslerdi. Aslında normal insanlar nasıl duyduğunu ya da gördüğünü unutmuştum. Yatağa yattım ve uyumaya çalıştım ama uyuyamıyordum. Sonunda mutfağa gidip uyku ilacı aldım iki tane. Artık daha çok merak ediyordum o pakette ne olduğunu. Babam yaşıyor muydu? Bu paketi nasıl göndermişti? Kafamda bu sorular varken nasıl yaptığımı anlamadan paketin yanına gitmiş ve elime almıştım.
1.BÖLÜM
Çok zor zamanlar yaşamıştım yeteneklerimin ortaya çıkmasıyla birlikte her zaman tetikte oldum. Her an delirmenin sınırlarına yaklaşabilirdim. Hassas kulaklarım var ama bu benim gibi yeteneklilerde normaldi. Başka yeteneklerim beni çığırından çıkaracaktı. Bir yere dokununca insanların ne düşündüğünü görebiliyordum ama kötü düşüncelerini görüyordum. Birde karşımdakinin ne düşündüğünü %90 oranında biliyordum. Bu beni mahvediyordu ve kötü şeyler olduktan sonra ki gecelerde hep kabus görüyordum. Sadece yakın arkadaşım olanları biliyordu ve bana yardım ediyordu. Her zaman yanımda olmaya çalışıyordu.
Normalde bir şey görmeyince kendime hakim olmak çocuk oyuncağıydı. Ama bir şeyler görünce ya da kötü bir şey hissedince zorlanıyordum. Şuana kadar kendimi kontrol et etmiştim ama ilerisinde delireceğim ve beni tımarhaneye tıkacaklar diye korkuyordum. Bu korkuyu hala üzerimden atamamıştım. Kendimi iyi hissettiren üç şey vardı. Biri en yakın dostum Katy’i ile olmak ve onunla konuşmak. İkincisi müzikle ilgilenmek, yalnız başıma kafamı dinleyeceğim ortamda tek sesin çalan melodiye odaklanmak. Üçüncüsü ise boks, kendimi sinirli ve kötü hissettiğimde Katy ile birlikte spor salonuna gidip boks yapıp rahatlamaktı.
Yeteneğimin ortaya çıkmasının üzerinden tam on sene geçmişti. Kendimi iyice kontrol edebiliyordum ama ufak sorunlar çıkıyordu. Zaten hayatta ufak sorunlar çıkmasa dünya yaşanacak halde olmazdı. Bunları da atlatıyordum her zaman kendimi işime veriyor ve har şeyi akışına bırakıyordum. Katy ile birlikte dedektiflik şirketi açmıştık ve işimizde olağan üstü şekilde ilerliyorduk. Benim yeteneğim ve Katy’in zekâsı ile üstün bir başarı sağlıyorduk.
Yine iş gününden biriydi bugün de. Katy ile birlikte yaşıyorduk denebilirdi. Katy yan dairede yaşıyordu ve biz daireleri birleştirmiştik. Ama araya kapı yaptırmıştık. İş yerimiz evimizden hemen alt sokaktaydı.
Ben odamda oturmuş dosyaları incelerken sekreter içeri girdi ve:
“Bayan Afromen sizinle özel olarak görüşmek isteyen biri var. Randevu almadan görüşemeyeceğinizi söyledim ama çok önemli diyor.” Dedi Mae bıkkın sesle. Mae ellili yaşlarda ama kırk yaşından genç gösteriyordu. Güzel bir bayandı kendisi ama her zaman otoriter bir duruş göstermişti.
“Tamam, Mae içeri gönder.” Dedim onun fazla bu sorunlarla uğraşmasın diye. Ama bende merak etmiştim kimin ney ile benle görüşeceğini.
Mae kapıyı açıp adamı içeri aldı. Erkek olduğunu yürüyüşünün sesinden anlamıştım ve nefes alışında ki ağırlığı. Adam benden iki ya da üç yaş büyüktü. Boyu benden uzundu biraz ve kaslı bir yapısı vardı. Yakışıklıydı ve gözleri maviydi. Birden etrafımda güçlü bir enerji hissettim ve afalladım. Yoksa… O da mı benim gibiydi?
“Merhaba Bayan Afromen. Ben Robert Willin, benimle konuşmayı kabul ettiğiniz için teşekkürler.” Dedi kibarca Amerikan aksanıyla.
“Merhaba ne istemiştiniz?” Dedim şaşkınlığımı üzerimden atınca.
Dudaklarını kıpırdatarak sadece benim duyabileceğim (çok kısık sesle Mae’e belli etmeden) “özel konuşabilir miyiz? Size önemli şeyler söylemek istiyorum.” Dedi.
“Mae bana bir kahve ve Bay Willin’e… Siz ne istersiniz?” Dedim kibarca.
“Kahve sadece.” Dedi yalnız kalmak için çabuk söylemişti.
“Tamam.” Dedi Mae ve kapıyı kapatıp çıktı.
“Evet, yalnız kaldığımıza göre benimle neden konuşmak istemiştiniz.” Dedim merak etmiştim ama belli etmedim.
“Sizinle bir iş yapmak için geldim. Bunu sizden başka kimsenin bilmesini istemiyorum.” Dedi Bay Willin.
“Ben yalnız çalışmıyorum Bay Willin. Ortağım Katy Word ile birlikte yapıyoruz bu işi.” Dedim Katy’den bir şey saklamak beni sinirlendirmişti.
Adam benim gibiydi ve bunu tam söyleyecekken Mae girdi içeri. Kahveleri bırakıp çıktı. Çıktıktan beş saniye sonra:
“Sizde benim gibisiniz ve yeteneğinizin ismini biliyorum.” Dedim şaşkınlıkla.
“Evet, sizin gibi bende yetenekliyim ve yeteneğim geçmişte kesit olayları görüyorum.” Dedi gülümseyerek.
“Nasıl yani?” Dedim korkarak ama aslında anlamıştım.
“Yani tanıdığım kişilerin başına kötü bir şey geliyorsa onu görüyorum.” Dedi sırıtarak.
“Hım peki benden ne istiyorsun.” Dedim ciddi bir sesle.
“Senden istediğim yeteneğini kullanarak bizim için bir olay çözmen.” Dedi Willin o da ciddi söylemişti.
|
|
|
|
DELİRME NOKTALARI TANITIM ve 1.BÖLÜM Yazýsýna Yapýlan Yorumlar |
|
Bu Yazýya Henüz Yorum Yapýlmamýþ Veya Makale Sahibi Tarafýndan Yorum Onayý Bekleniyor. |
|
|
|
DELİRME NOKTALARI TANITIM ve 1.BÖLÜM Makalesine Sizde Yorum Yapmak Ýstermisiniz? |
|
|
|
Amatör Yazarlar, löşe yazarı olan Meliha DOĞU 'nun 2. kitabı, raflarda yerini aldı.
'İmkansız(!) Periler...' kitabından elde edilecek gelirle Artvinli kızlar okutulacak.
Elinizden bırakamayacaksınız!
Yazar Nezih Tavlaş'ın fotoğraf sanatçısı Ara Güler'in hayatını anlattığı''Foto Muhabiri'' adlı kitap yayımlandı.
