Kayıtlı Kullanıcı Girişi |
|
Reklam |
Haberler |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
MEKTUP okunuyor. |
|
 |
Baþlýk |
: |
MEKTUP |
| Kategori |
: |
Günlük |
| Ekleyen |
: |
CALTUN |
| Eklenme Tarihi |
: |
27.05.2010 |
| Okunma Sayýsý |
: |
618 |
|
|
|
Yazý Ýçeriði |
Gittiğin günden beri bir acayip oldu dünya.
Fizik kendi keyfince kurallarını değiştirdi. Zaman durdu.
Duvarda asılı resimlerine fırlattığım şarap şişeleri havada süzülüyor adeta resimlerine çarpmamak için. Zaman ve yerçekimi el ele vermişler seni unutmamam için karşımda duruyorlar çatılmış kaşlarıyla.
Herkes ve her şey ayrı bir havada. Bense olduğum yere çakılmışım. Uyanıkken karabasan görüyorum. Sesim çıkmıyor, konuşamıyorum.
Gittiğin günü düşündüğümde gözlerimden akan yaşlar havalara uçuyor yerçekimin etkisizliğiyle.
Zamanın yokluğundan yaşlanamıyorum. Dolayısıyla ölemiyorum da.
İntihar etmeliyim belki de. Ama nedense yapamıyorum bir türlü. Her gün intihar düşüncesiyle uyanırken, neden gerçekleştiremiyorum bunu? Kim bilir beklide geri dönebilme ihtimalinden ya da intihara cesaret edemeyişimden.
İntihar edemeyince yeni yollar arıyorum kendime. Farklı farklı sevdalara tutuluyorum. Hepsi hayatımın aşkı oluyor. hepsini de çok seviyorum.
Asıl garip olansa bu farklı farklı sevdaları yaşarken, resminin cüzdanımda hala duruyor olması.
|
|
|
 |
MEKTUP Yazýsýna Yapýlan Yorumlar |
|
Bu Yazýya Henüz Yorum Yapýlmamýþ Veya Makale Sahibi Tarafýndan Yorum Onayý Bekleniyor. |
|
|
 |
MEKTUP Makalesine Sizde Yorum Yapmak Ýstermisiniz? |
|
|
|