Bomboş bir bekleyişti benim ki, hayatın akısıydı belkide, kelimeler anlamsızca dökülüyordu dilimizden, kifayetsiz,acımasız,gaddar ve haindiler.
gülüşüyorduk, gülüşmelerimizin altında yatan o hırsızı yakalamıyorduk,belki de yakalamak istemiyorduk. oturuyorduk gözlerimiz aynıydı ama Dur diyen bir sey vardı ikimizde de. durmak mumkundu elbet peki ya duygularımızı durdurabildik mi?
gülerek, konuşarak, susmayarak, susamayarak konusan aslında hiç bir sey anlatmıyorduk, saçmalıyorduk, kendimizden kaçıyorduk evet ben benden kaçıyordum, sende senden kaçıyordun. peki hani aslolan aşk diyorduk ya?
nerede ben göremedim. Can oluyorduk canan oluyorduk gizli, saklı, umarsızdık ya hani. aslında ortadaydı hersey. tutmadım, dokunmadım, aslında hiç konuşmadık bile, dedim ya saçmalıyorduk işte. sürekli birseylerle ugrasıyorduk. cunki kalakalmaktan, kalakalmamanın anlamsızlaştırmasından korkuyorduk ikimizde.
Asıl şimdi anlamsızlaşmadık mı? anlamsızlıgın üstüne bir anlam mı yüklemeye calısıyordu bu bakışlar?
bu sorular ahh bu sorular...
şizofrenik bir reng gibiydim. durgunlaşmamış bir siyah, tamamamlanmamış bir söz gibi. böle kalması mı daha iyiydi yoksa cekip gitmek mi?
bilemedim. bilememekten öte bile bile bilememekti bu. aleniydik. ama saklandık ve gitti.
düşümde gördügüm ve tekrar görmek istedigim bir seydi bu. karanlıgın içindeydi,maviydi aslında.
ben burada değildim ya sen?
çok merak uyandıran bir teknolojik alet gibiydi, merak uyandıran ama boştu. hani kelimenin tam manasıyla yazmaya, söyleyeme çekinecegin hatta cekinmene bile engel olmadıgın bir yalnızlıktı bu.
Görmedim değil mi? bu yolun ortasında süre gelen bu acıyı görmemezlikten gelmelimiydik? gelmemeli mi?
cevapsız verilen cevaplar tatminkar değildi. aslında hiç ugramamalıydı bu sis buraya.beraber uzun yollara düştük, o yollarda yürüdük, seviştik durmadık hiç, peki aslında buradamıydı fark etmemek elde değildi ama fark edilemedik.
korkunun aslında sevgiden daha yogun oldugunu fark ettim. daha gercekti gercegin ötesine gidip gelebiliyordu.
|
|