Coşku,avuç dolusu coşku...
Geride bırakmak endişeleri, korkuyu...
Coşku alabildiğince,coşku; dolu dolu.
Nasıl da bir cümle dize getiriverir insanı,
nasıl bir güçtür bu?
Düşüne düşüne yürüdüm.
Sırıtıyordum, engelleyemiyordum kendimi;
gülüyordum.
Bütün dünya arkamdaydı, herşey benim içindi.
Hava,su,toprak bile benim içindi,sadece benim için.
Ne de çok severmiş beni hayat, nasıl göremedim bunca yıl,nasıl?
Nasıl başarmışım güneş ülkesinde,karanlığa kapanmayı?
Tırtıl-mışım ben .... |
|