Mutluluğu bulmak çoğu zaman insana zor gelir. Aslında umutsuzluğu, karamsarlığı bulmak çaba ister. Ben hangisiyim? Mutluluğu, sevgiyi kolay buluyorum; umutsuzluğu ve umursamazlığı da . İnsan mutluluğu, sevgiyi, başarıyı uğraş ile kazanmalı ki hayal kırıklığına uğramasın. Bir insan bir şeyi kolay buluyorsa onunla uğraşmaz kaybetmemek için çaba harcamaz. Herkes böyle olmalı ; zor kazanıp zor kaybeden.Etrafımıza bir baktığımızda çoğu zaman sahte gülüşler,sahte bakışlar,kuruntular,mecburi selamlar…Bunu hangimiz yapmıyoruz ki...İnsanların gülüşü ardında acılar, nefretler, umutsuzluklar var: ama içten,dost gülüşler de var.İnsanı hayata bağlayan bu gülüşler işte.Gülmeli, konuşmalı,iletişim kurmalı
İnsanlar o günkü rollerine öylesine bağlanıyor ki içinde bağıran benliğinin ‘’Çıkar beni buradan, sen aslında bensin,’’haykırışlarını duymak istemiyor. Onu uzak bir zindana hapsediyor,yavaş yavaş o benlik orada çürümeye başlıyor
İnsan ne zaman mutlu olur? İşinde başarılı olunca mı, sevdiğiyle evlenince mi, uzak bir dağ ortamında kendi başına huzuru bulduğu zaman mı, içten bir gülümsemeyle mi, gazetesini okurken çayını içtiği zaman mı, annesine ‘’anneciğim’’ diyerek öptüğünde onun mutlu olduğunu gördüğü zaman mı? Yoksa mutlu olmak istediği herhangi bir zaman mı? Bana göre hiçbiri değil bunların.Bu tür mutluluklar geçicidir. Beşikten mezara değildir, gelir ve geçerler. Ne zaman insan içinden ‘’ben’’ini çıkarır, ne zaman sahte mimik bakış ve gülücüklerden kurtulur, ne zaman içindeki mutlu olma zorunluluğu isteğini çıkarırsa yani ne zaman içinde uzak bir zindan da kapalı olan gerçek BEN’e serbestsin derse o zaman mutlu olur. Kendini kötü hissetsen de kötü bir şey yapmış olsan da onu sen kendin yapmış olduğunu bilmen. Seni ‘’sen’’ olduğun için mutlu edecektir.
Mutluluk için bile anı yaşamak yetebilir bazen. Çoğu insan anı yaşayamaz gelecek kaygısı ,ne yapacağım sorusu sorusu akılda gezdikçe mutluluğunun önüne bir set çekmiş olur .Fakat her zaman anı yaşayan insan mutlu olmayabilir…Çünkü Mutluluk onu görebildiğin kadardır.
|
|