İnsanlar eskiyor, yüzü, saçları, elleri, dizleri zamana yerçekimine yıllarca boyun eğip eskiyor.
Genç taze göründüğün fotoğraflar ordaki görüntüye inat sararıp soluyor, eskiyor…
İlişkiler eskiyor yıpranıyor. Bir vakit seni eğlendiren bir söz birgün bıçak oluyor yüreğinde, boş böğründe. Bir vakit yüreğini çalan çapkın bir bakış eskiyip tiksindirebiliyor hatta…
Eskidikçe anlamını gücünü yitiriyor
Zamanın azaldığını, kum saatinin terse döndüğünü farkettiğinde bir can havliyle yeni manalar yüklediğin eşyalar, yüz ifadeleri, dostluklar, çiçekler, köpeğin…
Sen eskidikçe dağılıyor bir bir
İnsan eskidikçe yenilenen güçlenen tek şey yalnızlığı oluyor… etrafındaki dört duvar eskidikçe yükselip seni daha da hapsediyor sana
Çiçeklerin yerini acılar alıyor yeşeriveren her fırsatta
Bir huzura zaman kalmamış, gençlik aldatmacasıymış o da…
Hele aşk , o nasıl eskiyor yok oluyor, aranızdaki yeni şeye, sevgi, saygı hoşgörü gibi isimler takıp kendini kandırıyorsun
Mutluluk eskiyor, bir gülücük ne kadar kalabilir yüzünde hemen eskiyip soluveriyor…
En çılgın aşk gecesinin sonu doruk noktası, ama bir an. Hemen eskiyip yok oluyor. Yıldırım hızıyla düşüyorsun başlangıç noktana…
Acıların eskiyor, derler ki evlat acısı bile ilk günkü kadar yakmıyor…
Hayat devam ediyor diyorlar demesine ya
Yalan
Hayat eskiyor….
|
|