Umut…
Bir umutla yaşamaya devam, son sürat… Bir ağabeyimizin dediği gibi; hayatta her şeyini kaybedeceksin, umudunu asla... Bende yıllardır kayıp olan umudumu yeniden yakalamaya çalışıyorum. Onu gözlerimle, hislerimle, yüreğimle, düşüncelerimle kısacası tüm benliğimle arıyorum. ‘’Onu aramasın gözler, O şimdi asker.’’ sözü gibi benim umudumun teskeresini alıp bir sabah ansızın gelmesini bekliyorum. Yakın çok yakın olduğunu biliyorum. Hiç beklemediğim anda çıkıp gelecek, sarılacak boynuma, yüreğimin en kuytu köşesine kadar işleyecek, eminim.
Gün sayıyorum, büyük bir heyecanla bekliyorum, sapasağlam ve dimdik çıka gelmesini…
Yıllar önce 2006 yılının ocak ayında gönderdim. Ellerimle teslim ettim onu kışlasına… Duyduğuma göre ceza almış, uzatmış günlerini. Arada bir telefon açar, mektup yazar bana, elbette tamamen ortadan kaybolduğu da oldu, sesini duyamadığım, nefesini hissedemediğim de… Bugünler de yeniden haberini aldım. Yüreğimde büyük bir telaş var, büyük bir heyecan, büyük bir mutluluk… Anlatamıyorum, anlatamam da kısacası hiç bu kadar hızlı çarptığını görmemiştim, hissetmemiştim, duymamıştım.
Hadi hayırlısı bakalım. Beni yaratana şükür ediyorum, bugünleri gösterdiği için ve ondan her zamanki gibi her şeyin hayırlısını istiyorum.
Aşk basittir, oluyorsa nasiptir…
|
|