 Kayıtlı Kullanıcı Girişi |
|
|
Reklam |
|
Haberler |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
ANNEME okunuyor. |
|
 |
Baþlýk |
: |
ANNEME |
| Kategori |
: |
Kişisel |
| Ekleyen |
: |
sessizlik |
| Eklenme Tarihi |
: |
16.12.2009 |
| Okunma Sayýsý |
: |
265 |
|
|
|
Yazý Ýçeriði |
Anneciğim;
Hani ben sana meleğim derdim, sen de bana bebeğim. Hala kanıyor yaralarım. İçimde hiç unutamadığım, hiç kabullenemediğim bir anı ve büyük bir acı. Hep seni düşünüyorum anne. Hiç gitmiyor gözümün önünde “affet” değişin ve son nefesini verişin.neden affet demiştin ki bir şey mi yapmıştın bana? O an anlayamadım. Niye seni bir sürü adam, uzun tek katlı eve benzer o kutunun içinde taşıyor anne? Ben neden bu oyunu bilmiyorum? Bana neden öğretmedin anne? Şimdide seni kutuda çıkardılar. Üzerinde bembeyaz bir örtü. Babamla senin resimlerinizde görmüştüm. O zaman da beyaz giymiştin. Ama onun adı gelinlik değil miydi? Hemde yüzün görünüyordu, bunda neden görünmüyor anne? Bir de o gün herkez gülüyormuş. Babam ve sende. Şimdi neden herkez ağlıyor anne?
Herkez birşeyler söyledi o gün bana. Ağlama üzülme dediler. Neden ağlayayom ki? Yoksa onlar bunun bir oyun olduğunu bilmiyorlar mı anne? Ama sen merak etme ben hiçbirine söylemedim. O gece seni çok bekledim anne ama gelmedin. Odanıza gittim. Orada da yoktun. Yoksa teyzemlerde mi kalacaktın yine? Ama eğer oraya gitseydin beni de götürürdün değil mi anne? Sabah olunca babama sordum “meleğim niye gelmedi” dedim. Babam da bana “çünkü annen artık gerçek bir melek oldu” dedi. Ne demekti bu. “artık gelmeyecek mi?” dedim. “Artık gelemez” dedi. İşte o an anladım anne. Bunların sadece bir oyun olmasını ne kadar çok isterdim bilemezsin.
Günler çok hızlı geçiyor ama senin yokluğun hiç bitmiyor anne. Seni her düşündüğümde gözlerim doluyor. Gözlerimden akan yaşlar yanağımdan aşağıya doğru inmeye çalışırken bile seni düşünüyorum anne. Hatta inanmayacaksın ama gözyaşlarımı ufacık ellerimle, yumuşacık yüzümün kenarına atmaya çalışırken bile seni düşünüyorum. Belki bana çok kızacaksın ama bugün okuldan kaçtım. Arkadaşlarımla değildim, gülmek eğlenmek için de kaçmadım. Hergün 15 dakikada eve geldiğim yolu sırf seninle olan benliğim bitmesin diye 3 saate geldim. Sonra oturup her zaman yaptığım gibi mektup yazdım. Önce ağladım doya doya mezarının başında hiç olmadığım kadar hıçkırıklara boğularak. Sonra zorlanmadan yazıp, katladığım mektubu açıp okudum yine başucunda. Ağladım. Tekrar ağladım. Şimdi ne yapıyorum biliyor musun? Bu gün sana yazdığım mektubu, hergün sana yazdığım mektupların yanına koyuyorum. Bunu da gömüyorum diğerleri gibi. Seni gömenler gibi… Ama en çok neye üzülüyorum biliyor musun anne? Sana seni seviyorum diyemeden beni bıraktığına. Şimdi neden son nefesinde gözlerimin içine bakıp “affet” dediğini anlıyorum. Ben seni affediyorum anne. Çünkü sen benim annemsin, meleğimsin…
|
|
|
|
ANNEME Yazýsýna Yapýlan Yorumlar |
|
Bu Yazýya Henüz Yorum Yapýlmamýþ Veya Makale Sahibi Tarafýndan Yorum Onayý Bekleniyor. |
|
|
|
ANNEME Makalesine Sizde Yorum Yapmak Ýstermisiniz? |
|
|
|
Amatör Yazarlar, löşe yazarı olan Meliha DOĞU 'nun 2. kitabı, raflarda yerini aldı.
'İmkansız(!) Periler...' kitabından elde edilecek gelirle Artvinli kızlar okutulacak.
Elinizden bırakamayacaksınız!
Yazar Nezih Tavlaş'ın fotoğraf sanatçısı Ara Güler'in hayatını anlattığı''Foto Muhabiri'' adlı kitap yayımlandı.
