 Kayıtlı Kullanıcı Girişi |
|
|
Reklam |
|
Haberler |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
ACI okunuyor. |
|
 |
Baþlýk |
: |
ACI |
| Kategori |
: |
Hikaye |
| Ekleyen |
: |
xxshellyxx |
| Eklenme Tarihi |
: |
12.12.2009 |
| Okunma Sayýsý |
: |
252 |
|
|
|
Yazý Ýçeriði |
Ben daha birinci sınıfa gidiyorum.Bu günlerde radyoda,televizyonda,insanlardan ve daha birçok kimseden sürekli acı lafını duyuyorum.Acıyı hissetmek nasıl birşey daha hiç bilmiyorum.Geçengün annemin arkadaşı Aysel abla bize geldi.Sevgilisinden ayrılmış.Yüreği acı doluymuş.Elini kalbinin üstüne koyup şuramda birşey acıyor dedi.Bende elimle orasını tuttum.Benim oram acımıyordu.Bende acıyı tatmak istiyordum.Benimde şuramda bişey acısın ve hissedeyim istiyordum.Annem yemeğe fazla biber attığında acı olmuş diyordu.Ama onun Aysel abla gibi orası acımıyordu.Acaba Aysel abla gelmeden önce biber mi yemişti?Aysel ablaya sordum: - Gülerek “hayır” dedi. Aacaba acı annenin tokadımıydı?Sana vurduğunda yanar orası acır.Ama o acı diye bahsedilen şey bir tokat gibi hafif değildi.Sanırım onların bahsettikleri acı hayatın tokadıydı. - Peki ya korku neydi?Herkesin dilinde dolanan bu iki kelimeyi hissetmek karşılarına çıkıp neden insanları çaresiz hale getirdiklerini öğrenmek istiyordum.Her insanda bir korku, bir acı var.Bu acı ve korku ne şımarıktı.Sanki annemle markete gittiğimde ve annemin isteğim şeyi almadığında benim davrandığım gibi davranıyorlardı.Bazen gördüğüm insanların acı ve korkuları yüzünden hiçbirşey başaramadıklarını,umutsuzluğa kapıldıklarını farkettim.Kesinllikle kararlıydım.Acıyı ve korkuyu bulup onlara sağlam bir ders verecektim. - - Önce acı şuramda diyen Aysel ablanın bluzunu açmaya çalıştım.Acı oradaysa onu bulup söküp atmalıydım.Annem bana “Deniz” diye bağırdı.Hiç anlam veremedim.Ben acıyı söküp atacak ve sağlam bir ders verecektim.Oysa annem bana kızmış,Aysel abla şaşkınlıkla kızarmıştı.Ve dayak yedim.Annem koluma vurdu.Sanırım acı onu bulmak istediğim için bir an kolumda belirdi.Ama sonra uçup gitti.Demek ki acı kanatlı diye düşündüm.Acı uçuyor.Her zaman kalmıyor yanında zamanla uçuyor.O zaman uçan şeylere bakmalıyım diye düşündüm.Uğur böceği vardı.Uçuyordu,kırmızıydı ve sürekli ondan birşeyler dileyip istiyorlardı.Demek ki acı uçuyor,kırmızı ve sürekli dilekler dilenen bir şeydi.Ama uçur böceğine dokunduğunda acı vermiyordu.Demek ki uğur böceği değildi.Uğur böceğinin özelliklerini taşıyordu demek ki acı.Ve yer yer karanlıktı uğur böceğinin benekleri gibi.Sonra uçan başka birşeylere baktım.Kuş vardı,özgürdü.İstediği her yere konardı.Demek ki acı uçuyor,kırmızı,zamanla geçiyor ve istediği her yere özgürce gidip konuyordu.Ama bu özellikleri taşıyan hiçbirşey yoktu ortada. - Akşam eve gittiğimde babam bana çikolata almıştı.Acının düşmanı tatlı.Güzelce yedim.Babamın o gün toplantısı vardı ve evden ayrılmıştı.Sabah oldu ve babam ortada yoktu.Arkadaşımla oynamaya gittim.İstanbul da trafik biraz yoğun heralde bu yüzden babam geç kaldı, diye oynarken içimden geçirdim.Artık acıyı aramaktan vazgeçtim.Eve döndüğümde herkes ağlıyordu.Sanırım bu özgür kuş gibi uçan acı bizim evin çatısındaydı.Ne olduğunu sorduğumda babamın öldüğünü öğrendim. - Ve on yıl sonra mezarında ona şunları fısıldadım; Canım babam,benim yüzümden öldün. Acıyı aradım ve o sonunda bize geldi.Acı git lütfen dedim.Ama gitmedi.Bu kanatlı zamanla geçen acı sanırım hep bizimle evde yaşayacaktı.Evet acı artık seni hissediyorum.Evet baba,artık benimde şuramda bişey acıyor.Ve artık benimde oram acıyla dolu.Söküp atamayacağım bir acıyla.Sanırım acıya ders verecekken o bana ders verdi.Ve oracığma ömür boyu yerleşti.Annemin,halamın gülümsemesini özledim baba.Sanki şimdi o gülümsemelerin yerinde, gözyaşları var her bir bedende.Gitmedin biliyorum,yanımdasın hala.Saçımı okşuyorsun,biliyorum.Rüzgara emanet ettin okşalamalarını ve şuğan okşuyor beni usulca.Şimdi bana süt getireceksin ve şu kapıdan gireceksin.Okuduğumu göreceksin.Gurur duyacaksın mezuniyetimde.Başın dik olacak baba.Biliyorum gitmedin.Beni dünyaya emanet etmedin.Melekler iyi baksın sana.Güzel yemekler yapsın,fotoğrafımı yollasın.Herşeyini hatırlıyorum baba.En ince ayrıntısından.Biliyorum beni terk etmedin.Biliyorum ölmedin,yanımdasın hala.Yastıkları,çarşafları kokluyorum,kokun sinmiş oralara.Ve evet baba.Bunlar sana on yıl sonra söylüyorum.Bıraktığında yediydim.Şimdi on yediyim.Ve yüreğime konan o acılı kuşu yüreğimden uçurdum.Artık oramın acımasına izin vermiyorum.Çünkü izin verirsem,o acı hep önümde durursa, hayatımda yürüdüğüm yolda önümü göremeyip düşerim.Ama hep oramda olucaksın.Ama acı ile değil sevgi ile oramda oturucaksın.Şimdi gidiyorum baba.Çalışmam gereken bir sınav ve sana söz verdiğim gibi kazanmam gereken bir okul var.Ve zamansız gidişinin onuncu yıl dönümünde seni hep sevdiğimi ve seveceğimi bilmeni isterim.Küçük kızın seni hep sevdi ve sevecek.Acı yüreğinde oturmasada seni hep sevecek.
|
|
|
|
ACI Yazýsýna Yapýlan Yorumlar |
| Üye Adý : burcuuu |
Yorum Baþlýðý
: acı |
| Yorum Tarihi : 14.12.2009 |
| sen çağırsanda çağırmasanda gelicekti elbet bigün bende babamı kaybettim sızısını bilirim onu yanlız bırakma sık sık git yanına görüyo seni(ben buna inanıyorum) |
|
| Cinsyet :
Bayan |
| Þehir : antalya/dokuma |
| Üyelik Tarihi :
02.12.2009 |
|
|
|
ACI Makalesine Sizde Yorum Yapmak Ýstermisiniz? |
|
|
|
Amatör Yazarlar, löşe yazarı olan Meliha DOĞU 'nun 2. kitabı, raflarda yerini aldı.
'İmkansız(!) Periler...' kitabından elde edilecek gelirle Artvinli kızlar okutulacak.
Elinizden bırakamayacaksınız!
Yazar Nezih Tavlaş'ın fotoğraf sanatçısı Ara Güler'in hayatını anlattığı''Foto Muhabiri'' adlı kitap yayımlandı.
