Kayıtlı Kullanıcı Girişi |
|
Reklam |
Haberler |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
aynalar... okunuyor. |
|
 |
Baþlýk |
: |
aynalar... |
| Kategori |
: |
Hikaye |
| Ekleyen |
: |
umutena |
| Eklenme Tarihi |
: |
29.11.2009 |
| Okunma Sayýsý |
: |
277 |
|
|
|
Yazý Ýçeriði |
nasıl da inanmıştı sevgisine... sahte sözlerine, isteksiz gülüşüne... nasıl da inanmıştı... ne zaman aklına gelse içi burkuluyor, gözlerine yaşlar doluyordu... o sözleri olmasa inanmazdı aslında; 'sen benim için çok özelsin!' demişti ona... sonra herkesin tepkisini toplamak pahasına 'seni seviyorum' diye haykırmıştım koridorlarda... her an görmeye başlamıştı sonra... ne yapsalar beraber yapıyorlardı. ayrı olduklarında telefonlar giriyordu devreye. onun yanında kendini çok mutlu hissederdi... kıskandığını zanneder, sevinirdi... hele bir de gözleri gözlerine değince; dünyanın en şanslı insanı hissederdi kendini...
tüm sevdiklerinden uzaktayken en büyük desteği oydu onun için. kendini boşlukta hissettiğinde onun sevgisi bağlamıştı hayata...
herşey bu kadar güzel giderken, bi anda, tıpkı girdiği gibi çıktı hayatından... çıksa iyi, bir de o, yüreğine zehirli birer ok gibi batan cümleyi; 'seni sevmiyorum' cümlesini söyleyip de çıktı...
o gün tanıdı insanları... nasıl yalancı, nasıl sahtekar olduklarını o gün anladı... kimseye hak etmediği kadar değer vermemesi gerektiğini o gün anladı... |
|
|
 |
aynalar... Yazýsýna Yapýlan Yorumlar |
|
Bu Yazýya Henüz Yorum Yapýlmamýþ Veya Makale Sahibi Tarafýndan Yorum Onayý Bekleniyor. |
|
|
 |
aynalar... Makalesine Sizde Yorum Yapmak Ýstermisiniz? |
|
|
|