yine akşam oldu işte... ve yine sen yoksun yanımda... oysa 'hayatı beraber yaşayacağımız' yalanına kendimi öylesine kaptırmıştım ki; bırak başkalarını, kalbim bile inanmak üzereydi buna... ama olun, kendimi avutmuşum ya bi süre, olsun!! yine de,ne bileyim işte, yanında olmak isterdim... herhangi birşeye razıydım hem de!
şimdi akşam mesela, karanlık her yer... sen gece olsan, bense akşam sefası; seninle birlikte başlarız geceye, istersen de beraber bitiririz... ya da ben gündüz olsam, her an ardı ardına gelsek... ama yok! istersen sen gündüz ol, bense gündoğdu... seninle birlikte açılsam, seninle birlikte solsam, ölsem...
ya da sen büyük birşey olmak istersen; mesela, mesela güneş ol.. hadi! seninle ısınsın dünya, hayat seninle devam etsin... başkalarının hayatında da önemli bi yerin olsun yani!! ben de her zamanki gibi küçük, biçare... her zmanki gibi seni uzaktan sevmeye mahkum bi günebakan... mevsimi geçince sararıp solan...
ama sen, sen istemezsin ki bütün bunları... belki de büyüklüğün biçarelere kendini sevdirmeye, sonra da gitmeye yetiyordur sadece...
bak!! yine gidiyorsun işte, güneşin ilk ışıklarıyla birlikte...
bak!! bir akşam sefası daha gömüyor bedenini toprağa... |
|