Adını sen koyduğum çiçeklerim beni bıraktığın gün soldu. Belkide her gün suladığım,her gece seni anlattığım çiçekleri o gece sensiz,bensiz bıraktığım için soldu. Tıpkı ben gibi yavas yavas bitti onlarda
Bana birçek sey öğrettin. Gülmeyi,ağlamayı,yasamayı,sevmeyi. Şimdide ssensizliği öğretiyorsun belki ama ben bilmek istemiyorum sensizlik nasıl birsey ,nasıl gecer böyle günler öğrenmek istemiyorum! Ben seni unutmak istemiyorum. Hani hayat zorya, ben sensiz bu zorlukları asmak istemiyorum. Gectim hepsinden,kendi canımdan,acımdan vazgectim. Biliyorumki sende beni seviyorsun ve sende üzülüyorsun.Ben senin ağlamanı istemiyorum.
Çık git hayatımdan diyemiyorsun,unut beni sevmiyorum senide diyemiyorsun.Buna rağmen hiç umut yok içimde,sende bittim.Bir daha asla hayallerin olmicam bunu biliyorum.İşte bunn için kendimden vazgeciyorum.
Hani hep derdimya sensiz yapamam,yasayamam diye; bunları okurken bu konuda ne kadar ciddi olduğumu anlamıs olucaksın.Bak yapamadm işde sensiz,sen yoksan bende yokum dedim!Kimsenin beni senin sevdiğin kadar sevmesine izin vermicem dedim.Kimseye sana baktığım gibi bakmicam,kimseye gülmicem dedim.Sen benim hayatımda ilk ve son olucaksın dedim.Ve öyle oldu...
Ne kadar büyük bir gurur; ölürken bile dilimde senin adın var. Kalbimde sadece sen varsın. Ne mutlu bana ki son nefesimde bile seni seviyorum!
Şimdi sende gururla ve inanarak herkese söyleyebilrsin; ne kadar mükemmel bir insanım, o kıza kendimi ölene kadar sevdirdim diyebilirsin.Çünkü sengercekten bunu söylemeyi hakedicek kadar mükemmel bir insansın.
Bana yasattığın hersey için tesekkür ederim,"varlığınla mutlu olmayı" öğrettin.Şimdi öğretme sırası bende hadi sende yokluğumla mutlu ol... |
|