Kelimelerim tükenmiş sanki. Yazamıyorum artık, en sevdiğimi anlatamıyorum. Bana öyle uzaksın ki ve soğuk yaklaşamıyorum yanına, engelliyor beni davranışların. Neden yapıyorsun bunu bize, vaz mı geçtin yoksa bizden, gözlerini de alıp gidiyor musun? Oysaki ben, en çok gözlerini sevmiştim bana bakışını, kalabalıklar içinde bana bir şeyler anlatmaya çalışan gözlerimin ta içine bakan gözlerini…
Bir de ben en çok sözlerini sevdim. Sen varsın kurduğun her cümlede. Tabi biraz da ben. Her kelimenden bir anlam çıkarmaya çalıyorum. Bize dair ne varsa ezberime alıyorum. Unutmak istemiyorum sana ait olan hiçbir anı, beynime kazıyorum sözlerini. Sonra tekrar , tekrar düşünüyorum düşündükçe bizi buluyorum ve bizi buldukça mutlu oluyorum. Bütün hayatım boyunca seni yaşayabilirim dizinin dibinde seninle geçirebilirim ömrümü. Ben hayatımı bu denli sana adamaya razıyken, sen neden kaçarsın benden ey gözlerine yandığım?