 Kayıtlı Kullanıcı Girişi |
|
|
Reklam |
|
Haberler |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
 |
KARA KIZIM okunuyor. |
|
 |
Baþlýk |
: |
KARA KIZIM |
| Kategori |
: |
Kişisel |
| Ekleyen |
: |
fatma çolak |
| Eklenme Tarihi |
: |
12.10.2009 |
| Okunma Sayýsý |
: |
370 |
|
|
|
Yazý Ýçeriði |
Onu, yaşadığım şehrin çocuk yuvasın da tanıdım.Kara kızım diye sevdim.Tanıdığım da 15 yaşındaydı.Hakkın da tek bildiğim annesinin ölmüş olduğuydu. Annesiz olduğunu bilmem beni ona daha bir yakınlaştırdı.Çok sevdim onu .Önce kardeşini tanıdım.Onu da sevdim ama benim kara kızıma başka türlü ısındım.Kardeşi daha bir hareketli, tuttuğunu koparan, hakkını yedirmeyen bir çocuktu.Ama O, daha bir sakin görünümlü,ağır başlıydı.O, ne de olsa o bir ablaydı.O yaşında, kardeşine ve kız kardeşine hem abla hem anne olma görevini yüklenmişti.
.Sakin görünümlü diyorum çünkü;yuvalar da yetişen çocukların hemen hepsinin yüreklerin de kimsenin bilmediği fırtınalar kasırgalar eser. O minik yüreklerde olan biteni kimseler bilmez.Çünkü onlar, yüreklerini açmazlar. Çok şey sığdırırlar yaralı yüreklerine de gene de anlatmazlar. Onların her birinin omuzunda yaşlarının çok üstün de yükler yüklenmiş olduğu için; kederlerini geceleri ranzalarında yaşarlar. Gündüz yaşadıkları olumlu olumsuz her olayı mercek altına yatırırlarda geceleri, sabaha kalktıklarında kaldıkları yerden başlarlar gene yeni güne.
Kanımdan değildi, canımdan değildi ama,seviyordum kara kızımı.Halen de seviyorum. Ama artık o, bu şehir de değil. Ah ne yazık ki; kurallar gereği belirli yaşların da başka illerde ki yuvalara gitmek zorundalar. O da gitti. Şu an birbirimizden uzaktayız ama, yüreklerimiz birlikte. Gönül bağımız hiç kopmadı. Dileğim o ki ; hiç de kopmasın.
Her yeni yuvada,yuvalarında-yuvaları diyorum çünkü geçici de olsa o kurumlar onların yuvaları.İyi ki de varlar.-arkadaşlarına, çalışanlara alışmak da zorluk çekiyorlar.Tam alıştıkların da da gitme vakitleri geliyor.Al baştan.Aynı şeyleri tekrar yaşıyorlar.Hele kardeşlerin ayrılması var ki. Öf….Her ne kadar yatakhaneleri, oyun odaları vs ayrı da olsa aynı çatı altında olmak kardeşler için önemli. Onların birbirinden ayrılması - yada ayrılmak zorunda bırakılmaları –onların her biri için yıkım oluyor.Yürek depremi yaşıyorlar. Hem de 7.9 şiddetin de.Tabi ki;ne bu depremin ne de daha sonra ki artçı depremlerin onlarda oluşturduğu hasarı hiçbir bilir kişi tespit edemiyor.Gönül binaları yerle bir oluyor.Enkazında yaşamaya çalışıyorlar.
Buradan gittiği iki yıl için de, iki yurt değişti benim kara kızım.-Onu kara kızım diye seviyorum.O da bundan şikayetçi değil.Sürmeli siyah gözleri beni bu hitaba itti.Çok güzeldir,çok sevimlidir, çok tatlıdır benim kara kızım.-Biliyorum, hissediyorum her yurt değişikliği onda derin yaralar bırakıyor. Kim saracak onun yaralarını.Ya da onların yaralarını. Onlar diyorum, çünkü; onunla aynı kaderi paylaşan diğer çocuklar da aynı şeyleri yaşıyorlar . Ailesi olup da yuvaya bırakılan çocuklar ilk yıkımı, ailelerinden ayrıldıklarında yaşıyorlar.Bu duruma alışmaya alışıyorlarken; bir de geldikleri yerden ayrılmak zorunda kalıyorlar. İkinci darbeyi de orda yiyorlar.Arkadaşlarından ayrılmak da zor geliyorlar onlara.Yuva arkadaşlığı çok önemli.Hani hep asker arkadaşlığı anlatılır ya ; askerlik anıları hiç bitmez ve de eskimez ya erkeklerin.İşte yuva arkadaşlığı da öyle.Aynı kaderi paylaşanların yaşadığı yerdir orası.Her birinin benzer anıları vardır. Çalışan annelerle yaşadıkları problemler - İyilerini tenzih ediyorum- okulda yaşadıkları olumsuzluklar hep aynıdır.Sınıf da onlarla oturmak istemeyen arkadaşlarına –nedenini sorduklarında- aldıkları cevaplar aynıdır. Sebeb: onlar yuvadan geliyorlardır.Bitlidirler,uyumsuzdurlar,hırsız olma ihtimalleri yüksekdir.Yani potansiyel bir tehlikedirler onların gözünde.Burda suç nerde.Yada suçlu kim? O çocuklar durup dururken varmıyorlar böyle bir kanıya. Bu durum; ev de ailelerinin konuştuklarının dışa yansımasından başka bir şey değildir. Oysa o çocukların, manevi eksiklikleri olabilir ama madden eksiklikleri yoktur.Çünkü devlet onların her türlü ihtiyacını karşılıyor. Çok duyarlı yuva idarecileri ve çalışanları tanıdım ben. Kendi evlatları gibi koruyup kollayan personeller gördüm. Onlardan ve onlar gibi olanlardan Allah razı olsun.
Kara kızım uzakta.O, üzgün şimdi, hırçın şimdi.Kadere sitemli, gözleri nemli, yüreği kederli. Hayat neden bu kadar acımasız diye soruyor.Bu dünyanın bir imtihan yeri olduğunu anlayana kadar da bu şekilde isyan içeren cümleler kurmaya devam edecektir muhtemelen.
Evlatlarını -ikna edici bir mazeretleri olmadan -yuvalara bırakan annelere babalara sesleniyorum.Özellikle de ikinci eş den sonra çocuklarını yuvalara veren ana babalar.
_____ Vicdanlarınız rahat mı Allah aşkına. Siz eşinizle, ondan olan evladınızla sıcak yuvanızda yemek yerken, diğer evladınızın ne şartlar da yemek yediğini ya da yemediğini biliyormusunuz? Yanınız da ki çocuğunuzun sevmediği yemek olunca önüne sevdiği yiyeceği koyduğunuzda; diğerinin aynı durumda aç kaldığını hesap ediyormusunuz. Ona yatmadan süt içirirken; diğerinin ne aç geceler geçirdiğini,açlıktan gözüne uyku girmediği geceleri olduğunu biliyormusunuz acaba.Yoksa ben onu devletin şefkatli kollarına bıraktım diye rahat rahat hayatınıza devam mı ediyorsunuz? Siz analık ya da babalık şefkatini kullanmazken, bunu devletten beklemeniz biraz insafsızlık olmuyor mu sizce?
______ Yanınız da ki; gece altını ıslatsa, üşümesin diye sabahı beklemez üstünü değişirsiniz,yatağına temiz çarşaf serersiniz değil mi? Ya diğeri? Çarşaflar çamaşır odasındadır, sabahı beklemek zorundadır. Ertesi sabah, sen olmayan annesinden- yuva da çocuklar bakıcılarına anne diyorlar - çarşaf isterken ki ruh halini düşünebiliyormusun? Yoksa; devleti bu kadar hortumlayan var, benim çocuğumda çarşaflarını işesin mi diyorsunuz?
______ Soğuk kış gecelerin de üstünüze yorgan battaniye örtünürken, acaba o da üşüyor mu? üstü açılmışmıdır diye aklınızdan geçirdiğiniz oluyor mu?
Kara kızım,inşallah yorganın düşmemişdir,üşümüyorsundur.Yanın da olsam da sıkı giyin desem.Terliklerini giy desem, üşütme desem…
______ Yanınız da büyüyen oğlunuzu ya da kızınızı öperek okula yollarken, arkasından el sallarken diğerinin de aynı şekilde mi okula gönderildiğini hayal ediyorsunuz? Kusura bakmayın ama; asgari ücretle, sizin gibi sözde ebeveynlerin yapmadıkları analığı yapan kişilerden bunu beklemeye hakkınız yok. Kaldı ki; orda tek sizin çocuğunuz yok. Onlarca çocuğu tek tek öpüp yolcu etmeye kalksalar, çocuklar ikinci derse yada üçüncü derse ancak yetişirler.
_______ Ah… söz de analar babalar, evde beslediğiniz kediye, kuşa; saksıda yetiştirdiğiniz çiçeğe verdiğiniz sevgiyi ne diye çocuğunuzdan esirgersiniz ki? Kendi evladınıza; bayramlarda,özel günlerde, ara da sıra da gelen ziyaretçilerden mi sevgi göstermelerini bekliyorsunuz. Yine iyi niyetlileri tenzih ederek diyorum ki; O gelenlerin, ‘elalemin ne idüğü belirsiz çocuğunu ben mi seveceğim’ diyebileceğini düşünmüyorsunuz değil mi? Maalesef içim acıyarak diyorum ki; ben böyle bir konuşmaya şahit oldum.
Onların bu tür konuşmaları duyuyor olmaları ne kadar acı.Bizler buna çok dikkat etmeliyiz. Çocuk her yerde çocuktur. Masumdur, günahsızdır. Hiç bir çocuk ana babasının duyarsızlığıyla ya da işlemiş oldukları suçlarla, yapmış oldukları yanlışlarla yargılanamaz. Yargılanmamalı.
Yuvalar da yetişen çocuklar kötü değillerdir. Lütfen bunu anlayalım ve çocuklarımıza da anlatalım..Onlarla arkadaş olalım ama asla geçmişlerini irdelemeyelim. Aileleri hakkında soru sormayalım. Onları zor durum da bırakmayalım. Onları acımayalım. Onlar için üzüldüğümüzü belli etmeyelim. Normal çocuk muamelesi yapalım ki ; kendilerini farklı görmesinler. Akrabamıza ya da arkadaşımıza tanıştırırken yuvadan demeyelim kızımın ya da oğlumun arkadaşı diyelim. En azından bunu onun yanın da bu şekilde söyleyelim ki; dışlandığı hissine kapılmasın. Hem unutmayalım, ilerde bizim başımıza da benzer bir olay gelebilir. O zaman bizim yavrumuza ‘ne idüğü belirsiz’denmesini istermiyiz. İstemeyiz elbet. O hal de ne olur biraz dikkat…Biraz şefkat…
Kara kızım seni seviyorum.
|
|
|
|
KARA KIZIM Yazýsýna Yapýlan Yorumlar |
| Üye Adý : drdoom |
Yorum Baþlýðý
: KARA KIZIM |
| Yorum Tarihi : 12.10.2009 |
| mükemmel bir yazı yüreğinize sağlık |
|
| Cinsyet :
Bay |
| Þehir : istanbul-köyceğiz -marmaris |
| Üyelik Tarihi :
11.10.2009 |
|
|
|
KARA KIZIM Makalesine Sizde Yorum Yapmak Ýstermisiniz? |
|
|
|
Amatör Yazarlar, löşe yazarı olan Meliha DOĞU 'nun 2. kitabı, raflarda yerini aldı.
'İmkansız(!) Periler...' kitabından elde edilecek gelirle Artvinli kızlar okutulacak.
Elinizden bırakamayacaksınız!
Yazar Nezih Tavlaş'ın fotoğraf sanatçısı Ara Güler'in hayatını anlattığı''Foto Muhabiri'' adlı kitap yayımlandı.
