AYNAYA BAKMAK GEREK
Aynaya baktım bu sabah , bana bakan yorgun , bir çift göz gördüm.Işığını kaybetmiş ama umudu duruyordu. “Ne oldu sana “ dedim , “nerede ışığın”. Dedi , “Onun kaynağı içimde, korkma yeniden ışıldarım”
Daha bir derin baktım bu kez, daha bir merakla…O ışıkları sönmüş görünen yolun ilerisini görmek istiyordum .Daldım korkmadan ne varsa oralar da görmeliydim,hepsiyle tek tek yüzleşmeliydim.Yolun en başı kapkaranlıktı,sonraları arada yanıp sönen güçlü olma halleri…..karmakarışık bir bölüm; mutluluk ,mutsuzluk , korku, güç ,pes etme, direnme ,hepsi birbirine girmiş.Ne yapacaklarını bilmeden sağa sola ,öne arkaya gidip geliyorlar.Aralarından geçerek ilerledim.Buralar hala karanlık .Köşede kocaman heybetle oturan ölüm korkusu,keyfi yerinde gibi , karmaşayı seyrediyor gülerek.Öle bir yerleşmiş ki yerine, kimse beni buradan atamaz der gibi baktı bana….Onunda yanından ürkerek ve ona kızarak geçtim. Şimdi ortalık biraz aydınlandı.Huzur burada yalnız ,yol bulup önlere geçmek ister bir hal içinde.Mutlak geçeceğim dert etme der gibi baktı oda,tebessümle….şimdi ortalık iyice bir aydınlandı,pembe bir ışık yayıldı bütün sıkıntıyı unutturacak kadar büyük,ölüm korkusundan daha büyük ,karanlık ve karmaşayı yutacak kadar güçlü “yaşam istediği”…..öyle güzel görünüyordu ki tek bir emir bekler gibi….unutuverdim baştaki karanlığı karmaşayı korkuyu,daha da ışıl ışıl artık her yer,her şey huzurlu her şey coşkulu burada her şey o kocaman şeyin etrafında dönüyordu adeta..yaklaştım iyice ve kocaman bir gülücükle karşıladı beni “sevgi”….
“hoş geldin” dedi sımsıcaktı.”İşte “ dedi “ sen bensin bende sen” .”İçindeki en büyük ve en güçlü şey.Bana bıraksan her şeyi hale yola koymam o kadar kolay ki…Ben sen var olduğunda burada yalnızdım.Diğerlerini sen getirdin buraya ve sen alıp götüreceksin.Bende sana yardım edeceğim ve her yere yayılıp rahatça var olacağım.Şimdi tut elimi ve bir ucumu dışarıya çıkart, sonrası gelecek”
|
|