Ortalama Puan

:

Giriş cümlelerinde takılıp kaldığım ve başlamaktan vazgeçtiğim ya da başlanmışlıklardan geriye döndüğüm yalancı masallar yazıyorum kendi kendime. Bir başkası tutsa olsa bu başlanmışlıkları, sonunu bilmediğim mavi rüyalardan koparsa beni. Başlayıp biten bir masalın içinde arada bir görünüp kaybolan, kehanetlerde bulunup insanlara mürekkeplenmiş beyaz çiçekler sunan bir cadı rolüne bile razı olacağım. Yorgunum, güneş bu sabah yıllardan sonra ilk defa odama gelip uyandırdı beni. Kalktım, gülümsedim ona. Sarıldım, ellerini tuttum, anlat dedim, neler yaptın bensiz. İçim ısındı. Karşılıklı oturup onu seyrettim. Aslında iyi bir gün olabilirdi bu.
Bazen bir göl kenarında, nilüferler içinde (hiç görmediğim için), gökyüzüne savaş açmış yalnız bir ağaç olmak istiyorum. Rüzgarla, kuşlarla ve elbette gölle dost. Bugün iyi bir gün olabilirdi. Radyoda oturduğumuz bu şehri güzelleştirmek, vatandaşlarımızın ruhsal sağlıklarını düzltmek için belediye olarak yaptığımız çalışmalar sonuç verdi. Artık şehrimizin de insanlık adına bir denizi, sinemaları, tiyatroları ve her ay yenilenecek konserlerin sergilediği konser salonları vardır." "Unuttuğumuz için özür dileriz. Hatırlatmakta fayda görüyoruz. Denize martılar dahil. Her şey siz sevgili ...... halkı için."
Yoruldum. Yazmak için yaşayanlara her zaman ne çok kızardım. Oysa şimdi anlıyorum ki yazamayacak kadar az yaşamak da kadere öfke duymak için yeterli bir neden. Bazen elimde keskin ir bıçak geriye dönüp başlangıçların boğazını kesmek istiyorum. Burada yaşamak adına nefes almak, yemek yemek ve uyumak olarak sıralayıp kolye yapılacak yakutlar var. Uçlarını sivrikleştirip elimi orta yerinden içine geçirmek istiyorum. Geceni bir yarısı uyanıp yerini yadırgayan yeni mahkumlar gibi suçumu düşünüyorum, koğuş arkadaşlarımı gözden geçiriyorum. Onların suçuyla kıyaslanmayacak kadar az suçum olduğuna karar veriyor, sabah diyorum, sabah olunca gelecekler ve "Kusura bakmayın, küçük bir hata olmuş. Sizin bu şehirde işiniz yok. Buyurun otobüs bileti." Yalnızca çantamı alacağım, içine kitaplarım birkaç küçük notu alıp yerleştiğimde yüzümde kelebekler olacak. Elimde aylardır adını bile anmadığım gelincikler filizlenecek. Alıp onları yüzüme sürecğim. Yavaşça aşağı eğilip, sert taşlara bakacağım. İçimde buraya dair hissettiğim bütün siyah ipleri alıp taşlara vuracağım ve sonra gittiğim yerlerde adını bile etmeyeceğim.
Bugün güzel bir gün olabilirdi...

Bu Yazýya Henüz Yorum Yapýlmamýþ Veya Makale Sahibi Tarafýndan Yorum Onayý Bekleniyor.

Sadece Sitemize Üye Olanlar Yorum Yapabilir.

Üye Ol  |  Þifre Talep