Ben senden niceler kere vazgeçtim.. vazgeçtim de ne oldu? Hepsinde geri dönmedim mi! Kendime sayısız sözler verdim. Verdim de ne oldu? Hepsini ezip geçmedim mi! Yeminler etmedim mi seni bir daha görmemek için? Hepsine tövbe demedim mi! Hep çekip gitmek istedim de, her defasında sana dönmedim mi! Deli gibi istemedim mi! Koşmadım mı kaç kez sana, kaç kez ezip geçmedin mi! Unufak edip parçalara bölmedin mi! Öldürmedin mi binlerce kez, her defasında ölmedim mi! Ölüp ölüp dirildim de, yine sana gelmedim mi!
Hissettiğim sana aşk değil artık. Aşk insanı bu kadar acıtır mı! Acıtır da, bu kadar kanatır mı!
Seni her gördüğümde şimdi, boğazımda yutamadığım sancılar.. ‘gözlerim bitti’ diyor Feridun bir şarkısında. Göz hiç biter mi? Bitermiş anladım. Gözü göz yapan tazeliğini canlılığını veren gözyaşı değil midir? Gözlerim bitmiş benim de. Ne gurur kalmış ne onur.. kısacası bitmişim, bitmişim de son demlerimmiş bunlar..ne sancıyacak bir kalbim, ne acıyacak boğazım, ne kanayacak yüreğim, ne de ağlayacak gözüm kalmış..duvara mı dönmüşüm kendimi görmeyeli, aynaya bakmayalı ruhum nereye gitmiş.. hislerim düşüncelerim, gururum, insanlığım , beni ben yapan nice şey,, hepsi nerdeler? Hepsini mi koymuşum yoluna? Hiç mi bir şey kalmamış bana.
Peki ya arkadaşlarım, dostlarım hepsi neredeler? Yapayalnız kalmışım. Dünyayı senden ibaret sanmışım. Kimse kalmamış. Herkes nerede? Beni duyabiliyor musunuz. Lütfen geri dönün..
Şimdi biliyorum her şey için çok geç artık. Kaybettiklerimi yükleyip sırtıma, yine eski dostum kamburumla, kambur hanım’la yola çıkıyorum. Kambur hanım.. benim kötü gün dostum.. ne kadar atıp kurtulmaya çalışsam da beni hiç bırakmayan tek dostum. Geçmiş hatıralar, acılar üzüntüler hepsi onda. Nereye gidersem gideyim hep benimle, benim peşimde.. bazen rahat bırak beni diye bağırıyorum, o zaman daha da bana bağlanıyor. Kopamıyoruz. Ve nereye gidersem gideyim benim tüm yükümü o taşıyor. Ne zaman yeni bir acı daha alsam, yüklüyorum kambur hanıma. Beni hiç kırmıyor. Hiç yorulmuyor üstelik.. çok ağır artık yeter demiyor. Acıyla besleniyor, benimle besleniyor, kanımla besliyorum onu.. daha bir kanlanıyor canlanıyor..
Vazgeçmek yaralamıyor da artık beni, vazgeçişlerden vazgeçmek yoruyor. Kendimden yoruldum. Kararsızlıklarımdan, dengesizliklerimden, ben’den yoruldum. sen beni hiç yormadın. Sen beni hiç istemedin, hiç sevmedin, hiç yormadın. Sen hep en hatasızdın..
Ahhhhhh!!!! Anlaşılan yine yeni bir senden vazgeçiş’den vazgeçme dönemindeyim.. ne zaman seni ‘aslında hatasız’ kabul etsem tekrar çıkıyorum karşına. Sen benden bıktın, ben benden bıktım.. vazgeçmeler benden bıkmadı. vazgeçtim gözlerinden vazgeçtim sözlerinden diyemedim hiç.. ne zaman desem koşarak tekrar sana geldim. Ve üstelik ne zaman sana gelsem, görmezden geldin… ve ben tekrar senden vazgeçtim.
Nasıl bir bağımlılık bu yarabbi! Ne zaman son bulacak bu şey? Senden vazgeçmek nefessiz kalmak gibi. Ya en dibine vuracağım sensizliğin, ya en zirvesine çıkacağım. dipteysem sana sesleneceğim. ‘çıkamıyorum kurtar beni’ Sensizliğin zirvesinde sana bağıracağım: ‘duy beni, atıyorum kendimi aşağı’ her iki durum da içler acısı. İçimin acısı..kurtar beni bu acıdan..ölüyorum..
En zor olan aslında çaresizlik. Tükenmişlikler boynuma dolanıyor tükenmişliğimle beraber.. boğulmaktan korkuyorum. Vazgeçsem olmuyor, vazgeçmesem olmuyor. Kendi etrafımda dönüp duruyorum habire. Hiç durmuyorum ama başım dönüyor. Bir süre sonra düşüyorum. Sonra tekrar kalkıp gücüm yerine geldiğinde tekrar dönmeye başlıyorum. Ve sonra tekrar düşüyorum. Hayat, bana neden bu kadar küstün?
Annemi özlüyorum bazen sana tekrar geri dönmenin arifelerinde. Konuşmak istiyorum onunla, dertleşmek, nasihatlerini dinlemek.. ama yok olan biten gözlerim coşuyor daha konuşmaya başlamadan. Annem beni ağlatıyor…konuşamıyorum.. ve sana geri dönüyorum.
Dünya üstüme geliyor, dünya üstüme basıyor, dünya basıp geçiyor. Ben inatla hala yaşamak istiyorum. Acının üstüne üstüne gidiyorum. Acının üstüne basıyorum. Acıya basıp geçiyorum. Her yerime acı bulaşıyor, acıyorum. Nasıl bir yaşamak isteği bu? Bu bile çelişkili, kararsız..
Kambur hanım, yüklen acıları, yüklen yenilerini yolumuza devam edelim; sonu yok bu işin, çözümü yok hiç. Yüklen hemence de vakit kaybetmeyelim.
08.07.2009
|
|
Site Menü
Amatör Yazarlar, löşe yazarı olan Meliha DOĞU 'nun 2. kitabı, raflarda yerini aldı.
'İmkansız(!) Periler...' kitabından elde edilecek gelirle Artvinli kızlar okutulacak.
Elinizden bırakamayacaksınız!
Yazar Nezih Tavlaş'ın fotoğraf sanatçısı Ara Güler'in hayatını anlattığı''Foto Muhabiri'' adlı kitap yayımlandı.
