Her arayışında bir kuş cıvıltısı yüreğimde.. kanatlanıp, uçacakmış gibi pır pır.. sebepsiz yere, hiç yoktan elim yüreğimde.. fırlayıp kaçıverecekmiş gibi ansızın.. öyle bir heyecan, öyle bir duygu seli anlayamazsın.. sadece 2 cevapsız arama.. ruh halimi nasıl bu kadar değiştirebilir! Şaşıyorum böyle anlarda kendime. Meğer ne kadar küçük şeyler mutlu ediyor beni, meğer neler karşısında bu kadar sevinç dolu oluyorum. Ancak bu tamamen seninle ilgili. Bana gelsen günün birinde ölürüm sanırım yaşayamam. pır pır kalbim duruverir orada. Gözyaşlarıma dayanamam. Ancak bu bile benim için çok.. cevapsız arama yeter. Bir çağrı yeter. Yeter ki bir yerlerde öyle ya da böyle var olduğumu bileyim. Senin sesinde gözlerinde gülüşünde varlığımı hissedeyim. Sen varsan varım ben. Hayat ancak böyle güzel. Seninle birlikte, ha uzaktan, ha yakından, fark etmez bir şey..
Bunca zaman o kadar biriktirdim ki seni içimde.. arzularını, duygularını, sevinçlerini, hüzünlerini… hep seni biriktirdim içimde. Yanıma gelsen taşacağım sanki.. elimi tutsan patlayacağım.. senler fışkırıyor benden.. her yanım sen oluyor önüm arkam sağım solum içim dışım altım üstüm… sen dolu oluyorum. Bazen taşıyamıyorum böylesi bir ağırlığı.. o zaman atıyorum içimden seni.. bu defa ne yapacağımı şaşırıyor, afallıyor, sendeliyor, bomboş hissediyorum kendimi.. olmam gereken yerde boşluk hissediyorum kocaman. Ne yapacağımı nereye gideceğimi ne ile uğraşacağımı şaşırıyorum seni içimden attığımda. Yanlış yollarda görüyorum kendimi, yanlış sapaklara giriyorum. Çıkmaz sokaklarda hedefimi kaybediyorum. Olmuyor sen bende olmaz isen..
Sonra tekrar alıyorum seni içime.. yanlış mısın değil misin? Bana ne.. olmak istediğin yerdesin aslında. Olmanı istediğim yerdesin. Bendesin.. içimdesin. İçimdeki ormanın en kuytu yerindesin. okyanusumun en derinindesin. Cennetimin içindesin.
Sen olduğunda bende, hep gülüyor gözlerim, umutla bakıyorum yarınlarıma.. gülüşünü gördüğümde gözlerimde, olduğum yerde kalakalıyorum öylece. Sonra zıplamak istiyorum.. başım odanın tavanına çarpana kadar zıplamak istiyorum. Öyle bir coşku bu, öyle bir heyecan… tarif bile edilemiyor.. ismi bile yok..
Seni sevmek için özgür bıraksan beni, ne olur halim diye düşünüyorum. Alıştım çünkü, senin haberin olmadan doyasıya seni yaşamaya. Çünkü alıştım sen habersizken müptelan olmaya. Gizli gizli sana bakmaya. Tüm gün birkaç dakika için evde kapanıp kalmaya. Güzelim hafta
sonunda arkadaşlarımla eğlenmeyip seni gizlice seyredebilmek için odamın penceresinin önünde
tüm cumartesi dikilip durmaya.. ya da o canım cumartesi gecesi bir şekilde ikna edilmişsem dışarı çıkmak konusunda, eve giriş saatimi senin gidişine denk getirmek için, seni uğursuz Pazar gelmeden bir kez daha görebilmek için, erkenden eve gelmek durumunda kalmaya.. tüm bunlara öylesine alıştım öylesine bir bütün olduk ki kocaman..
Şimdi sen bana gelsen.. her şeyinle benim olmaya karar versen.. bilmem, hatırlanır mı tüm bunlar.. hatırlanıp da gülünür mü. ‘vay be’ der miyiz o zaman.. ‘Aşka bak!!’….
Şimdi sen duysan bunları ne gülersin.. ‘ben neymişim’ dersin, o şahane sesinle..
İşte sana anlatmaya çalıştığım tam da bu: sen bendesin ve bunu değiştiremezsin..
17.06.2009
|
|