insan doğası gereği toplumsal bir varlıktır.yalnız yaşayamaz hayatta.bütün olmaya,yardımlaşmaya,başkalarının varlığını hissetmeye ihtiyacı vardır her zaman.
dayanışma birlikte yaşamanın gereğidir,temelidir.ümit dünyasının altın anahtarı,aydınlık yolun parlayan yıldızıdır.hayata sımsıkı tutunduğumuz o iptir işte.
dayanışmanın temeli sevgidir ,hoşgörüdür.
nasıl babamızı anlatılmaz derecede seviyorsak,kelimeler yetmiyorsa ona duyduğumuz sevgiyi anlatmaya,nasıl abimize zarar gelince içimizden bir parça kopuyorsa insanları da sevmeliyiz.iyileri sevmeliyiz.
dayanışma içinde olmalıyız ki güçlü olalım.haksızlıklara karşı mücadele edelim,gerekirse savaşalım.bu savaş birliktelik uğruna,sevgi uğruna,dostluk,kardeşlik uğruna...
yaşadığımız ailenin,toplumun hatta üzerinde bulunduğumuz vatanın huzurunu istiyorsak,hayatta kardeşlik istiyorsak,insanlar arasında tarifsiz işte o kopmayan bağı istiyorsak ve bunları bekliyorsak yardımlaşalım,birbirimizi sevelim ve kinin,nefretin kalbimize girmesine izin vermeyelim.dayanışmayı gerçekleştirelim.
dayanışma içinde olmazsak eğer kalbimiz o demir parmaklıkların gerisinde kalır.işte o zaman tam anlamıyla yalnız kalırız.etrafımızdaki mumları kendi nefesimizle birer birer söndürmemizin sonucudur ateş aramamız.
görüldüğü gibi birbirimize ihtiyacımız var bu hayatta.öğretmenin,doktorun,hakimin,kedinin,ağacın,havanın....
düşünsek ya yalnız kaldığımızı bu koskocaman dünyada.heyecanımız hapsolur,gözlerimizdeki o ışık söner,kalbimiz çıkarmazdı artık o sesi.dünya dönmezdi.güneş o sımsıcacık gülüşünü göstermezdi artık bize.gökler ağlardı sürekli,çatardı kaşlarını belki de bize.
eğer istemiyorsak bunalrın gerçekleşmesini,hayatı seviyorsak,'yaşamak her ne olursa olsun güzel'diyorsak dayanışma içinde olalım,yardımlaşalım.
hepimiz göreceğiz elbet bunun yararını. |
|